H E N R I K  I B S E N

 

H E D D A  G A B L E R

 

Dramo en kvar aktoj

(1890)      

 

Tradukis

 Odd Tangerud

 

 

 

 

 

 

 

Eldonejo: Jec Scandinavia a/s

Postboks 54.  N - 3401 Lier

 


 

ROLOJ:

JØRGEN TESMAN, stipendiulo pri arthistorio

SINJORINO HEDDA TESMAN, lia edzino

FRAºLINO JULIANE TESMAN, lia onklino

SINJORINO ELVSTED

ASESORO BRACK

EJLERT LØVBORG

BERTE, servistino en la domo de la geedzoj Tesman

 

(Brack prononcißas: Brak

Jochum       "       Jokum

ø                "       franca eu aª germana oe)

 

(La intrigo okazas en la vilao de Tesman en la okcidenta parto de la urbo)

 


 

                                           UNUA AKTO

 

(Grandspaca, bele kaj elegante meblita salono kun dekoro en mal‑helaj koloroj. Sur la fona muro estas larßa pordaperturo kun flankentiritaj kurtenoj. Tiu aperturo kondukas en pli malgrandan €ambron, meblitan en la sama stilo kia la salono. Sur la dekstra muro de tiu €i estas duala pordo, kiu kondukas al la antaª­€ambro. Sur la kontraªa, maldekstra muro estas vitra pordo, ankaª tiu kun flanken­tirita kurteno. Tra la fenestroj oni vidas parton de ekstera verando kun tegmento kaj foliarboj kun aªtunaj koloroj. Antaªe sur la planko staras ovala tablo kovrita de tuko kaj kun seßoj €irkaªe. Antaªe sur la dekstra muro estas larßa, malhela porcelana forno, altdorsa apogseßo, skabelo kun kuseno kaj du taburet­oj. En la dekstra angulo estas angulsofo kaj malgranda ronda tablo. Antaªe, iom tirita de la muro, estas sofo. Interne apud la vitra pordo estas piano. Ambaªflanke de la fona pordo staras etaßeroj kun a¢oj el terakoto kaj majoliko. ‑ Ãe la fona muro de la malantaªa €ambro oni vidas sofon, tablon kaj kelkajn seßojn. Super tiu sofo pendas portreto de belaspek­ta, maljuna viro en uniformo de gene­ralo. Super la tablo pendas lampo kun neklara, laktokolora, vitra kupolo. -  Ãirkaªe en la salono estas multaj florbukedoj metitaj en vazojn. Aliaj kuÙas sur la tabloj. Sur la plankoj de ambaª €ambroj kuÙas dikaj tapiÙoj. - Matena lumo. La suno brilas tra la vitra pordo.)

 

(Fraªlino Juliane Tesman, kun €apelo kaj sunombrelo, envenas de la antaª€am­bro, akompanata de Berte, kiu portas bukedon, €irkaªvolvitan de papero. Fraªlino Tesman estas bonaspekta kaj bonanima sinjorino de proksimume 65 jaroj. Belete sed simple vestita en griza promena vesto. Berte estas iom aßa servistino kun ordinara kampara aspekto.)

 

FRAºLINO TESMAN     
(haltas interne de la pordo, aªskultas kaj diras mallaªte)                         Vere mi kredas, ke ili ankoraª ne ellit­ißis

BERTE         
(same mallaªte)  Estas ja kiel mi diris, fraª­lino. Pensu, - tiom malfrue kiom la vaporÙipo alvenis en la nokto. Kaj jen poste! Dio mia, - kiom la juna sinjorino volis elpaki, antaª ol sin retiri por ripozi.  

FRAºLINO TESMAN     
Jes, ja, - lasu ilin nur bone ripozi. Sed freÙan matenan aeron ili almenaª havu enen al si, kiam ili venos.  (
Ùi iras al la vitra pordo kaj tute malfermas ßin)

BERTE          
(
apud la tablo, iom konfuzita kun la bukedo en la mano)             Honto al mi se plu estas konvena loko. Mi opinias, ke mi metu ßin €i tien, fraªlino.                         (metas la bukedon antaªe sur la pianon)

FRAºLINO TESMAN     
Do nun vi havas novajn gemastrojn, mia kara Berte. Dio sciu, ke estis por mi pli ol zorgoplene rezigni pri vi.

BERTE          
(
plorprete)         Tamen pri mi, fraªlino! Kion mi diru? Mi, kiu dum tiom da jaroj estis en la servo de la fraªl­inoj.                            

FRAºLINO TESMAN     
Ni devas trankvile akcepti la staton. Vere estas nenio alia farebla. Vidu, Jørgen devas havi vin en la domo €e si. Li devas. Vi ja kutimißis mastrumi por li ek de kiam li estis knabeto.  

BERTE          
Jes, sed tamen, fraªlino, mi tiom zorge pensas pri Ùi, kiu kuÙas hejme. Kompatinda Ùi, kiu mem estas tute sen­helpa. Kaj jen kun la nova servistino!                        Neniam en la mondo lernas Ùi kontentigi al la bezonoj de tiu malsana homo.

FRAºLINO TESMAN     
Nu, mi certe sukcesos instrui Ùin al tio. Kaj la plimulton mi kompreneble prenos sur min mem. Pro mia malfe­li€a fratino vi ne bezonas maltrankvilißi, mia kara Berte.

BERTE          
Nu jes, sed estas ankaª alia afero, fraªlino. Mi multe timas, ke mi ne povos sufi€e kontentigi al la juna sinjor­ino.

FRAºLINO TESMAN     
Nu bona Dio, - en la unua tempo eble okazos io tia .

BERTE            
Ãar aspekte Ùi estas tre pretendema.

FRAºLINO TESMAN     
Kompreneble. Filino de generalo Gabler. Kaj pripensu al kio Ùi estis kutimita dum la generalo vivis.  Ãu vi memoras, kiam Ùi kune kun sia patro rajdis laª la vojo? En la longa, nigra draprobo? Kaj kun plumo en la €apelo?

BERTE            
Jes, jes, - estu certa! - Sed vere mi ne tiam imagis, ke farißus paro el Ùi kaj la kandidato.

FRAºLINO TESMAN     
Ankaª mi ne. - Sed atentu - Berte, - dum mi memoras: De nun vi ne titolu Jørgen                        kandidato.Vi devas diri "la doktoro".

BERTE            
Jes, ankaª la juna sinjorino menciis tion - €inokte, - ¢us kiam ili envenis la pordon.  Ãu vere estas tiel, fraªlino?

FRAºLINO TESMAN     
Jes, efek­tive estas tiel. Imagu, Berte, - ili faris lin doktoro ekster­lande. Nun dum la vojaßo, komprenu. Pri tio mi aªdis e€ ne vorteton, - antaª ol li mem rakontis tie malsupre sur la Ùipkajo.

BERTE          
Jes, ja, li certe kapablas farißi kio ajn. Tiom lerta kiom li estas. Sed mi neniam kredis, ke li ankaª volis komenci kuraci homojn.

FRAºLINO TESMAN     
Ne, ne estas tia doktoro, kia li farißis. -                        (
kapskuas signifoplene)      Tamen baldaª vi eble nomu lin io alia, kio estas ankoraª pli grandioza.

BERTE          
Ãu vere!
Kio estos tio, fraªlino?   

FRAºLINO TESMAN     
(
ridetas)                         Hm, - nu, tion vi scius! ‑                       (emociita)           Aj, Dio mia, - se karmemora Jochum povus rigardi el sia tombo, kaj vidi, kio farißis el lia knabeto!                         (€irkaªri­gardas)                         Sed aªskul­tu, Berte, - kial vi jenon faris? - Forprenis la kovra¢ojn de €iuj mebloj?

BERTE          
Sinjorino diris, ke mi tion faru.
£i ne Ùatas kovra¢ojn sur la seßoj, Ùi diris.

FRAºLINO TESMAN     
Ãu ili do uzos €i tiun €ambron - €iutage?

BERTE              
Jes, Ùajne.
Almenaª laª Sinjorino.  Ãar li mem, - la doktoro, - li nenion diris.

(Jørgen Tesman venas kantetante de la dekstra flanko de la malantaªa €ambro, portante malplenan, malferm­itan valizon. Li estas mezstatura, juneca viro de 33 jaroj, iom diketa, kaj kun fidema, ronda, kontenta vizaßo, blondaj haroj kaj barbo. Li portas okulvitrojn, kaj estas vestita en komforta, iom neglektema hejma vesta¢o)

FRAºLINO TESMAN     
Bonan matenon, bonan matenon, Jørgen!

TESMAN     

€e la pordo)                        Onklino Julle! Kara onklino Julle!                        (proksi­mißas kaj vigle agitas Ùian manon)                         Vi, €i tie - tiom frue en la tago!  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Jes, kompreneble ke mi devis fari etan viziton al vi.

TESMAN     
Kaj tio e€ se vi ne havis sufi€an ripozon dum la nokto!

FRAºLINO TESMAN     
Ho, neniel afektas min.

TESMAN     
Nu, cetere vi venis bone hejmen de la kajo? Ãu?

                      
FRAºLINO TESMAN     
Jes, vere mi faris, - dank' al Dio. La asesoro ßentile akompanis min ßis la pordo.

TESMAN     
Domaße ke ni ne povis kunpreni vin en la veturilo. Sed vi ja mem vidis -. Hedda havis tiom da skatoloj, kiujn ni devis kunpreni.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, vere ege multe da skatoloj Ùi havis.

BERTE          
(
al Tesman)                              Eble mi eniru por demandi Sinjorinon, €u estus io pri kio mi povus                        Ùin helpi?

TESMAN     
Ne, dankon, Berte, - vi ne faru. Se Ùi ion deziras, Ùi sonorigos, Ùi diris.

BERTE          
(
dekstren)                           Nu tiel.

TESMAN     
Sed jen, - kunprenu tiun €i valizon.

BERTE          
(
prenas ßin)    Mi metos ßin en la subtegmentejon.

(£i eliras tra la pordo de la antaª€ambro.)

TESMAN     
Imagu, onklino, - tiun valizon mi havis tute plen‑Ùtopita de nuraj kopioj. Estas nekredeble kiom mi sukcesis kolekti en la arkivoj. Malnovaj, strangaj dokumentoj pri kiuj neniu ion sciis -

FRAºLINO TESMAN     
Jes certe, vi ne malÙparis vian tempon dum la nuptovojaßo, vi, Jørgen.

TESMAN     
Ne, tion mi ja povas diri.
Sed demetu vian €ape­lon. Jen! permesu al mi malnodi la banton. Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
(dum li tion faras)                         Ho Dio mia, - tio €i estas ja kvazaª vi ankoraª estus hejme                        €e ni.

TESMAN     
(turnas la €apelon en sia mano)                                 Jen, - kian belan, grandiozan €apelon vi havigis al vi!

FRAºLINO TESMAN     
Mi a€etis ßin pro Hedda.

TESMAN     
Pro Hedda?  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Jes, por ke Hedda ne hontu pri mi, kiam ni kune promenos surstrate.  

TESMAN     
(
karese frapetas Ùian vangon)                            Vi ja pensas pri €io, vi, onklino Julle!                        (metas la €apelon sur seßon €e la tablo)                        Kaj nun, - jen, - ni eksidu €i tie en la sofo. Kaj iom babilu ßis Hedda venos. 

(Ili sidigas sin; Ùi metas sian sun­ombre­lon en la angulon de la sofo.)

FRAºLINO TESMAN     
(prenas ambaª liajn manojn kaj rigardas lin)  Kiom benate bone estas denove havi vin vigle vivanta antaª miaj okuloj, Jørgen! Ho vi, filo de nia karmemora Jochum!

TESMAN     
Kaj kiom por mi! Ree rigardi vin, onklino Julle! Vin, kiu estis por mi kaj patro kaj patrino.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, mi certe scias, ke vi daªre amos viajn maljunajn onklinojn.

TESMAN     
Sed estas do neniu plibonigo por onklino Rina.  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Ho ne, kara, - estas ja neniu plibonigo atendebla por Ùi, povrulino. £i kuÙas tiel, kiel Ùi kuÙis dum tiuj multaj jaroj. Sed Dio permesu al mi havi Ùin ankoraª iom da tempo!  Ãar alie mi ne scias por kio vivi, Jørgen.
E€ pli nun, komprenu, kiam                        mi ne plu havas vin por kiu  mastrumi.

TESMAN     
(
frapetas Ùian dorson)                                    Nu, nu, nu, -!

FRAºLINO TESMAN     
(abrupte Ùanßas temon)       Kaj jen e€ imagi ke vi estas edzißinta viro, Jørgen! - Kaj ke estas vi, kiu kaptis Hedda Gabler! La €armegan Hedda Gabler. Jen imagu! £i, kiu havis tiom da amindumantoj €irkaª si!

TESMAN     
(
kantetas kaj ridetas kontente)                          Jes, mi vere kredas ke mi havas sufi€e da bonaj amikoj promenantaj en la urbo, kiuj min envias.  Ãu ne?

FRAºLINO TESMAN     
Kaj ke vi ankaª povis fari tian longan nuptovojaßon! Pli ol kvin, - preskaª ses monatojn -

TESMAN     
Nu, - por mi estis ja ia studvojaßo samtempe.
Kiom da arkivoj kiom mi devis ekzameni! Kaj kiom da libroj kiom mi devis tralegi, kara!

FRAºLINO TESMAN     
Nu jes, tiel do estas.                                      (pli intime kaj iom mallaªte)    Sed aªskultu nun, Jørgen, - €u vi ne havas ion - ion kroman rakontindan?

TESMAN     
De la vojaßo?

FRAºLINO TESMAN     
J-e-e-s.

TESMAN     
Ne, mi ne scias pri io alia ol tio, kion mi rakontis al vi en la leteroj. Ke mi ricevis                        la doktoran rangon tie sude - tion mi ja rakontis al vi hieraª.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, tiaj aferoj, jes. Sed mi pensas, - €u vi ne havas iujn, - iujn tiajn - esperojn -? 

TESMAN     
Esperojn?      

FRAºLINO TESMAN     
Dio mia, Jørgen, - mi ja estas via maljuna onklino!

TESMAN     
Jes certe mi havas esperojn, ho jes.

FRAºLINO TESMAN     
Nu?

TESMAN     
Mi havas ja la plej bonajn esperojn farißi profesoro post nelonge.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, profesoro, jes -

TESMAN     
Aª, - mi povas rekte diri, ke mi certe scias, ke mi farißos.
Sed kara, bona onklino                        Julle, - tion vi ja mem bone scias!

FRAºLINO TESMAN     
(
ridetante)                        Jes, certe mi scias. Vi pravas.                         (Ùanßas temon)                         - Sed ni parolis pri la                        vojaßo. -  Ïi certe postulis multe da mono, Jørgen?

TESMAN     
Nu, bona Dio, - la granda stipendio helpis ja longe.

FRAºLINO TESMAN     
Sed mi vere ne komprenas, ke ßi estis sufi€a por du.           

TESMAN     
Ne, ne. Tio ne estas facile komprenebla.  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Kaj aldone tio, ke estas sinjorino, kun kiu oni vojaßas.  Ãar tio estas ekstreme pli                        multekosta, laªdire.

TESMAN     
Jes, kompreneble, - iom pli multekosta tio ja estas.
Sed Hedda devis havi tiun vojaßon, onklino! £i vere devis. Io alia ne konvenus.

FRAºLINO TESMAN     
Ne, ne, ja ne konvenus.  Ãar nuptovojaßo estas ja kutimo nuntempe. - Sed diru nun, - €u vi jam sufi€e trarigardis la apartamenton?

TESMAN     
Ho jes, kredu.
Mi jam estis surpiede de post helißo.

FRAULINO TESMAN     
Kaj kiel €io al vi pla€as?

TESMAN     
Bonege! Tute bonege! Estas nur tio kion mi ne komprenas, por kio ni uzu la du malplenajn €ambrojn, kiuj situas inter jena malantaªa €ambro kaj la dormo€am­bro de Hedda?

FRAºLINO TESMAN     
(ridetas)  Ho, mia kara Jørgen, tiujn vi certe bezonos - post iom da tempo.

TESMAN     
Jes, certe vi pravas, onklino Julle! 
Ãar  kiam mia libraro kreskos, tiam -.  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Ïuste, mia kara knabo.  Ïuste pri via libraro mi pensis.

TESMAN     
Plej kontenta mi ja estas pro Hedda. Antaª nia fian€ißo, Ùi ja ofte diris, ke Ùi nenie Ùatus loßi krom en la vilao de ministrino Falk.

FRAºLINO TESMAN     
Jen imagu, - ke okazis, ke ßi estis por vendo. 
¥us post via foriro.

TESMAN     
Jes, onklino Julle, bonÙanco akompanis nin. 
Ãu?                

FRAºLINO TESMAN     
Sed multekoste, mia kara Jørgen! Multekoste estos por vi, - €io €i.

TESMAN     
(rigardas Ùin iom timeme)             Jes, eble farißos, onklino?

FRAºLINO TESMAN     
Ho, granda Dio!

TESMAN     
Kiom, vi opinias? Proksimume?  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Ne, tio neeblas por mi scii antaª ol ni estos ricevintaj €iujn fakturojn.

TESMAN     
Nu, feli€e ke asesoro Brack akiris avantaßajn kondi€ojn por mi. Tion li mem skribis en letero al Hedda.

FRAºLINO TESMAN     
Jes ja, pri tio neniam timu, mia knabo. - Krome por mebloj kaj tapiÙoj mi                        garantiis.

TESMAN     
Garantiis? Vi? Kara onklino Julle, -  kian garantion povis vi doni?

FRAºLINO TESMAN     
Mi asignis miajn rentojn.

TESMAN     
(
eksaltas)           Kion! Viajn - kaj la rentojn de onklino Rina!  

FRAºLINO TESMAN     
Jes, mi ne trovis alian eblecon, kara.

TESMAN     
(
starigas sin antaª Ùin)            Sed €u vi tute frenez­ißis, onklino! Tiuj rentoj, - estas ja la sola vivtenado por vi kaj onklino Rina.

FRAºLINO TESMAN     
Nu, nu, - ne ekscitißu pro tio. Estas ja nur afero de formo, komprenu. Tion ankaª                        diris asesoro Brack.  Ãar estas li, kiu tiom bonvoleme ordigis €ion por mi. Nur afero de formo, li diris.

TESMAN     
Jes, eble bone. Sed tamen -

FRAºLINO TESMAN     
Ãar nun vi ja ricevos vian propran salajron por pagi. Kaj, Dio mia, e€ se ni devus                        iom elspezi - ? Iom aldoni komence -?  Estus ja nur ia feli€o por ni.

TESMAN     
Ho, onklino, - neniam vi lacißas oferi vin por mi!

FRAºLINO TESMAN     
(
ekstaras kaj metas siajn manojn sur liajn Ùultrojn)                          Ãu mi do havas iun alian ßojon en tiu €i mondo, krom ebenigi la vojon por vi, mia kara knabo? Vi, kiu havis nek patron nek patrinon al kiuj vin teni. Kaj nun ni staras €e la celo, kara! Aspektis malespere kelkfoje. Sed, bona Dio, nun vi superas, Jørgen!

TESMAN     
Jes, estas strange kiel €io aranßis sin avantaße.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, - kaj tiuj, kiuj kontraªstaris vin - kaj volis bari al vi la vojon, - ili devas nun resti sube. Ili falis, tiuj, Jørgen! Tiu kiu estis por vi la plej danßera, - li falis plej fatale, li. - Kaj nun li kuÙas tiel, kiel li por si sternis, - povra, miskonduta homo.

TESMAN     
Ãu vi ion aªdis pri Ejlert?  Nome post kiam mi forvoj­aßis?

FRAºLINO TESMAN     
Nenion krom tio ke li eldonus novan libron.

TESMAN     
Kion? Ejlert Løvborg?
¥us nun?  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Jes, tion oni diras. Dio scias €u ßi ion valoras, €u? Ne, sed kiam la via nova libro aperos, - tio estos ja io alia, Jørgen!
Pri kio ßi temos?

TESMAN     
Ïi temos pri la hejma industrio en Brabant en la Mez­epoko.

FRAºLINO TESMAN     
Jen, imagu, - ke vi povas skribi ankaª pri tia temo!

TESMAN     
Cetere eble daªros ankoraª longe pri tiu libro. Mi havas ja tiujn kompleksajn kolek­tojn, kiujn mi devas unue ordigi, komprenu.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, ordigi kaj kolekti, - tion vi vere scipovas. Ne vane vi estas la filo de karmemora Jochum.

TESMAN     
Mi tre antaªßojas komenci pri tio. Precipe nun, kiam mi ekhavis mian propran domon kaj hejmon kie labori.

FRAºLINO TESMAN     
Kaj antaª €io nun, kiam vi gajnis Ùin, kiun via koro sopiris, kara Jørgen.

TESMAN     
(
€irkaªbrakas Ùin)                   Ho jes, jes, onklino Julle! Hedda, - Ùi estas ja la plej Ùatinda el €io!       
(rigardas al la pordo)               Jen mi kredas, ke Ùi venas.  Ãu? 

(Hedda venas de maldekstre tra la malantaªa €ambro. £i estas sinjorino de proksimume 29 jaroj. Vizaßo kaj staturo aspektas noble. La koloro de la haªto iom pala. La okuloj estas Ùtal­grizaj kaj esprimas malvarman, serenan trankvilon. La hararo estas bele bruneta, sed ne tre densa. £i estas vestita en eleganta, libere pendanta antaªtagmeza kostumo.)

FRAºLINO TESMAN     
(iras al Hedda renkonte)              Bonan matenon, kara Hedda! Kore al vi bonan matenon!

HEDDA        
(donas al Ùi la manon)                   Bonan matenon, kara fraªlino Tesman! Vizitante tiom frue? Estas ja tre afable.

FRAºLINO TESMAN     
(aspektas iom ßenata)                  
  Nu, - €u la juna sinjorino bone dormis en sia nova hejmo?

HEDDA        
Nu ja, dankon!
Elteneble.

TESMAN     
(ridas)                         Elteneble! Jen, jen, vi trovas esprimon, Hedda! Vi vere dormis profunde kiel Ùtono, kiam mi ellitißis.

HEDDA        
Feli€e. Krome oni devas ja sin kutimigi al €io nova, fraªlino Tesman. Iom post iom. 
(rigardas maldekstren)                             Hu, - jen la €ambristino lasis la pordon de la altano malferma. Enondas kvazaª maro da suno.

FRAºLINO TESMAN     
(iras al la pordo)                         Nu, do ni ßin fermu.            

HEDDA        
Ne, ne, tion ne! Kara Tesman, kuntiru la kurte­nojn. Tio donas pli malakran lumon.

TESMAN     
(€e la pordo)       Nu jes, - nu jes. Jen, Hedda, - nun vi havas ombron kaj ankaª freÙan aeron.

HEDDA        
Jes, freÙa aero estas €i tie vere bezonata.  Ãiuj tiuj benitaj floroj -. Sed, kara, - bonvolu preni sidlokon, fraªlino Tesman!

FRAºLINO TESMAN     
Ne, dankon.
Nun mi ja scias, ke €io statas bone, - dank' al Dio! Kaj nun mi devas trovi mian vojon hejmen. Al Ùi, kiu kuÙas kaj sopire atendas, la kompatinda.

TESMAN     
Do vi kore salutu Ùin multfoje de mi.
Kaj diru al Ùi, ke mi faros viziton al Ùi iom poste hodiaª.

FRAºLINO TESMAN     
Jes, ja, tion mi faros. Sed jen atentu, Jørgen -                        
(ser€as en la poÙo de sia robo)            
Tion mi preskaª forgesis. Jen io kion mi kunportis por vi.

TESMAN     
Kio estas do tio, onklino? 
Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
(eltiras platan paketon en gazetpapero kaj donas gin al li)                                 Jen, mia kara knabo.

TESMAN     
(elpakas)                         Ho, bona Dio, - €u vi vere gardis ilin por mi, onklino Julle! Hedda! Estas vere kortuÙe, kara!  Ãu?

HEDDA        
(€e la etaßeroj dekstre)              Jes, kara, kio do estas?

TESMAN     
Miaj malnovaj matenÙuoj! La pantofloj, vidu!

HEDDA        
Nu do.
Mi memoras, ke vi ofte parolis pri ili dum la vojaßo.

TESMAN     
Jes, mi vere sentis la mankon de ili.                                               
(proksim­ißas al Ùi)                         Jen,  rigardu ilin, Hedda!

HEDDA        
(iras al la forno)  Ne, dankon, ili vere ne interesas min.

TESMAN     
(postsekvas Ùin)  Imagu - tiujn onklino Rina brodis por mi kuÙante en sia lito. E€ malsana kia Ùi estis. Ho, vi ne povas imagi, kiom da memoroj ili revokas.

HEDDA        
(€e la tablo)           Efektive ne por mi.

FRAºLINO TESMAN     
Pri tio Hedda ja pravas, Jørgen.

TESMAN     
Jes, sed mi opinias, ke nun, kiam Ùi apartenas al la familio -

HEDDA        
(interrompante)    Kun tiu €ambristino ni certe neniam interakordos, Tesman.

FRAºLINO TESMAN     
Ne interakordos kun Berte?

TESMAN     
Kara, - kial vi tiel ekpensas?  Ãu?

HEDDA        
(montras)                        Jen rigardu! Tie Ùi postlasis sian malnovan €apelon sur la seßo.

TESMAN     
(konsternita, perdas la pantoflojn sur la plankon)             Tamen Hedda do -!

HEDDA        
Imagu, - se iu venus kaj tia¢on vidus.

TESMAN     
Tamen, Hedda, estas ja la €apelo de onklino Julle!

HEDDA        
Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
(prenas la €apelon)                 Jes vere, ßi estas mia. Kaj cetere ßi ne estas malnova, kara sinjorineto Hedda.

HEDDA        
Mi vere ne proksime rigardis ßin, fraªlino Tesman.

FRAºLINO TESMAN     
(ligas la €apelon sur sin)       Kredu min, vere la unuan fojon mi nun portas ßin. Jes, Dio scias ke tiel estas.

TESMAN     
Kaj grandioza ßi estas. Vere grandioza!

FRAºLINO TESMAN     
Nu, ne bombastu, mia kara Jørgen.                          
(€irkaªrigardas)                                 La sunombrelon -? Nu, jen.       
(prenas ßin)        Ãar ankaª tiu estas mia.                       (grumbletas)        Ne tiu de Berte.

TESMAN     
Novan €apelon kaj novan sunombrelon!
Jen, Imagu, Hedda!

HEDDA        
Belaj, e€ belegaj ili estas.

TESMAN     
Jes, €u ne?  Ãu? Sed onklino, pririgardu nun vere Hedda antaª ol vi foriros!
Vidu kiom belega Ùi estas!

FRAºLINO TESMAN     
Ho, kara, tio estas ja nenio nova.
Hedda estis ja €armega €iujn siajn tagojn.
(Ùi kapsalutas kaj foriros dekstren) 

TESMAN     
(sekvas Ùin)        Jes, sed €u vi rimarkis ke Ùi farißis iomete korpulenta kaj floranta? Kiom Ùi ete dikißis dum la vojaßo?

HEDDA        
(transpaÙas la plankon)             Ho, lasu nun tion -!

FRAºLINO TESMAN     
(haltas kaj sin turnas)                                     Dikißis?

TESMAN     
Jes, onklino Julle, vi ne povas tion bone vidi nun, kiam Ùi portas tiun robon. Sed mi, kiu havas okazon -

HEDDA        
(€e la vitra pordo, senpacience)                         Ho, vi ne havas okazon al io ajn!

TESMAN     
Certe estas la montara aero tie sude en Tirolo -

HEDDA        
(abrupte, interrompante)                         Mi estas nun ßuste tia, kia mi estis je la forvojaßo.

TESMAN     
Jes, tion vi pretendas, vi. Sed honto al mi se vi estas.  Ãu ne ankaª al vi tiel aspektas, onklino?

FRAºLINO TESMAN     
(kunplektas la manojn kaj rigardas Ùin)                              Rava, - rava, - rava estas Hedda.             (iras al Ùi, per ambaª manoj klinigas Ùian kapon, kaj kisas Ùian hararon)       Dio benu kaj gardu Hedda Tesman. Pro Jørgen.

HEDDA        
(sin zorgeme deÙirante)              Ho - ! Lasu min nun.

FRAºLINO TESMAN     
(en kvieta kortuÙo)             Ãiun opan tagon mi enrigardos €e vi du.

TESMAN     
Jes, tion faru, onklino.  Ãu?

FRAºLINO TESMAN     
Adiaª, adiaª!

(£i eliras tra la pordo de la antaª€ambro. Tesman akompanas Ùin elen. La pordo restas malferma. Oni aªdas Tesman ripeti siajn salutojn al onklino Rina, kaj danki pro la matenÙuoj)

(Samtempe Hedda iras tien kaj reen sur la planko, suprenlevas la brakojn, pugnigas la manojn kvazaª en kolero. £i tiras la kurte­nojn for de la vitra pordo, restas tie staranta, kaj elrigardas.)

(Iom poste Tesman ree envenas kaj fermas la pordon post si)

TESMAN
(prenas la pantoflojn de la planko)                  Al kio estas vi rigardanta, Hedda?

HEDDA
(denove trankvila kaj sinrega)            Mi simple staras rigardante la foliaron.  Ïi estas tre flava. Kaj kiom velka!

TESMAN
(enpakas la Ùuojn kaj metas ilin sur la tablon)                                Jam estas ja Septembro.

HEDDA
(denove maltrankvila)       Jes, pensu, - jam estas - estas Septembro.

TESMAN
Ãu vi ne trovas, ke onklino Julle aspektis tre strange? Preskaª solene?  Ãu vi povas kompreni Ùian konduton?  Ãu?

HEDDA
Mi apenaª konas Ùin.  Ãu Ùi ne ofte estas tia?

TESMAN
Ne, ne kia hodiaª.

HEDDA
(iras for de la vitra pordo)   Ãu vi kredas, ke Ùi sentas sin afliktita pro tio pri la €apelo?

TESMAN
Eh, ne multe. Eble iom en la momento -

HEDDA
Sed kia maniero estas do tio, de¢eti la €apelon €i tie en la salono. Tio ne estas kutimo.

TESMAN
Nu, vi povas esti certa, ke onklino Julle tion neniam plu faros.

HEDDA
Cetere mi certe trankviligos Ùin.

TESMAN
Jes, kara, kara Hedda, se vi tion volus!

HEDDA
Kiam vi iros al ili poste hodiaª, vi povos ja inviti Ùin €e ni por la vespero.

TESMAN
Jes, tion mi efektive faros.
Kaj estas ankaª alia afero, per kiu vi povus ege ßojigi Ùin.

HEDDA
Nu?

TESMAN
Se vi nur povus decidigi vin familiane alparoli Ùin.
Pro mi, Hedda?  Ãu?

HEDDA
Ne, ne, Tesman - je Dio, ne petu min pri tio. Mi tion al vi diris iam antaªe. Mi provos nomi Ùin onklino. Kaj tio sufi€u.

TESMAN
Nu do tiel. Sed mi opinias, ke nun, kiam vi apartenas al la familio, nun -

HEDDA
Hm, - mi ne ßuste scias €u -

(£i iras trans la plankon al la porda aperturo.)

TESMAN
(iom poste)   Ãu io estas al vi, Hedda?  Ãu?

HEDDA
Mi ja rigardas mian malnovan pianon.  Ïi ne bone harmonias kun la aliaj mebloj.

TESMAN
La unuan fojon kiam mi ricevos salajron, mi aranßu por ßin Ùanßi.

HEDDA
Ne, ne, - ne Ùanßi.
Mi ne volas malhavi ßin. Prefere ni metu ßin tien en la malantaªan €ambron. Kaj anstataªe ni povos havi alian €i tie. Laªokaze, mi opinias.

TESMAN
(iom embarasita) Jes, - tion ni ja povos fari.

HEDDA
(prenas la bukedon de sur la piano)               Tiuj floroj ne estis €i tie €inokte, kiam ni venis.

TESMAN
Eble onklino Julle kunportis ilin por vi.

HEDDA
(rigardas en la bukedon)                         Vizitkarton.     (elprenas ßin kaj legas)                     "Revenos iom poste".  Ãu vi povas diveni de kiu?    

TESMAN
Ne. De kiu do?  Ãu?

HEDDA
Estas subskribite "Sinjorino notario Elvsted".

TESMAN
Ãu vere?
Sinjorino Elvsted! Fraªlino Rysing, kiel Ùi nomißis antaªe.

HEDDA
Jes, ßuste. Tiu kun la iritanta hararo, per kiu Ùi parade sensaciis. Via antaªa flamo, laªdire.

TESMAN
(ridas)                Nu, ne daªris longe. Kaj estis ja antaª ol mi konatißis kun vi, Hedda. Sed imagu, - ke Ùi estas en la urbo.

HEDDA
Strange ke Ùi vizitas nin. Mi konas Ùin ja nur de la instituto.

TESMAN
Jes, mi vere ne vidis Ùin de post - Dio scias, kiom da tempo. Strange ke Ùi eltenas tie norde en tia izolejo.  Ãu?

HEDDA
(iom pripensas kaj subite diras)     Aªdu, Tesman, ‑ €u ne estas tie norde, ke li loßas, - tiu, -  Ejlert Løvborg?

TESMAN
Jes, estas ßuste norde en tiu regiono.

(Berte venas €e la pordo de la antaª€ambro)

BERTE
Sinjorino, nun Ùi revenis, tiu sinjorino, kiu antaª iom da tempo enrigardis kaj donis florojn.
(montras)                                Tiujn, kiujn Sinjorino tenas.

HEDDA
Aha, Ùi venis? Jes, envenigu Ùin.

(Berte malfermas la pordon por sinjorino Elvsted, kaj mem eliras. - Sinjorino Elvsted estas stature svelta kun belaj, molaj vizaß‑trajtoj. Helbluaj okuloj, grandaj, rondaj kaj iom elstarantaj, kun timema, demanda esprimo. La hararo estas frapante hela, preskaª blankeflava, kaj neordinare ri€a kaj ondanta. £i estas nur paron da jaroj pli juna ol Hedda. La vesta¢o estas malhela vizit­kostumo, eleganta, sed ne tute laª la plej nova modo.)    

HEDDA
(proksimißas amike)                   Bonan tagon, kara sinjorino Elvsted. £atinde foje revidi vin.

ELVSTED
(nervoza, provas regi sin)                 Jes, estas longa tempo post kiam ni laste renkontißis.

TESMAN
(donas al Ùi la manon)                         Kaj same ni du. 
Ãu?

HEDDA
Dankon pro viaj ravaj floroj -

ELVSTED
Ho, mi petas -.
Mi volis viziti vin jam hieraª posttagmeze. Sed mi sciißis, ke vi estas for, vojaßante -

            TESMAN
Vi ¢us venis urben?  Ãu?

            ELVSTED
Mi venis €i tien hieraª tagmeze. Ho, mi vere malesperis, kiam mi aªdis, ke vi ne estas hejme.

HEDDA
Malesperis! Kial do?

TESMAN
Sed bona, kara sinjorino Rysing - sinjorino Elvsted mi volus diri -

HEDDA
Espereble ne estas malbono okazonta?

ELVSTED
Vere estas.
Kaj mi konas e€ ne unu homon €i tie, al kiu mi povus min turni.

HEDDA
(metas la florbukedon sur la tablon)           Venu, - kaj ni eksidu €i tien sur la sofon -

ELVSTED
Ho, mi havas e€ ne momentan kvieton sidi!

HEDDA
Certe vi havas. Nu, venu.

(£i tiras sinjorinon Elvsted malsupren sur la sofon, kaj eksidas apud Ùi.)

TESMAN
Nu? Kaj kio, Sinjorino -?

HEDDA
Ãu io eksterordinara okazis tie norde €e vi?

ELVSTED
Jes, - okazis kaj ne okazis. Ho, - mi ege dezirus, ke vi ne min miskomprenu -

HEDDA
Sekve vi vere plej saße faros  malkaÙe rakonti, sinjorino Elvsted.

TESMAN
Ãar estas ja pro tio, ke vi venas.  Ãu?

ELVSTED
Jes, ja, estas ja pro tio. Kaj jenon mi devas diri al vi, sinjorino, - se vi tion ne jam scias, - ke ankaª Ejlert Løvborg estas en la urbo.

HEDDA
Løvborg estas -!

TESMAN
Ãu vere!
Ejlert Løvborg revenis! Jen imagu, Hedda!

HEDDA
Ho Dio, mi ja aªdas.

ELVSTED
Li jam estas €i tie dum semajno. Imagu tion - tutan semajnon! En €i danßera urbo. Sola! Kun aro de malbona societo trovißanta €i tie.

HEDDA
Sed kara sinjorino Elvsted, - kiel li vere koncernas vin?

ELVSTED
(rigardas Ùin timeme kaj diras rapide)                    Li estis instruisto por la infanoj.

HEDDA
Por viaj infanoj?

ELVSTED
Por tiuj de mia edzo.
Mi neniujn havas.

HEDDA
Do, por la edzinfanoj.

ELVSTED
Jes.

TESMAN
(iom hezitante)    Ãu li estis tiom, - mi ne scias kiel min esprimi, - tiom - regula en vivado kaj konduto, ke oni povis dungi lin al tio?  Ãu?

ELVSTED
Dum la lastaj kelkaj jaroj li nenion mallaªdindan faris.

TESMAN
Vere ne? Jen imagu, Hedda!  

HEDDA
Mi aªdas.

ELVSTED
E€ ne ereton, mi asertas al vi, sinjoro!
En neniu rilato. Sed tamen -. Nun, kiam mi scias, ke li estas €i tie - en la granda urbo -. Kaj kun tiom da mono en la manoj. Nun mi morte timas pro li.

TESMAN
Sed kial li ne prefere restis tie norde, kie li estis?  Ãe vi kaj via edzo?  Ãu?

ELVSTED
Kiam la libro estis eldonita, li ne plu kontent­ißis en kvieto tie fore €e ni.

TESMAN
Jes vere, - onklino Julle diris, ke li eldonis novan libron.

ELVSTED
Jes, grandan, novan libron, kiu temas pri la kultura progreso - tiel iom ßenerale. Okazis antaª dek kvar tagoj. Kaj €ar la publiko ßin a€etis kaj legis tiom avide - kaj ßi vekis tian grandan atenton -

TESMAN
Nu, jenon ßi do faris?
Do certe estas io, kion li havis kªsanta €e si de la bonaj tagoj.

ELVSTED
De pli frue, vi opinias?

TESMAN
Nu jes.

ELVSTED
Ne, li €ion skribis norde €e ni. Nun - la lastan jaron.

TESMAN
Vere ßojige aªdi. Hedda! Jen imagu!

ELVSTED
Ah jes, se nur daªrus.

HEDDA
Ãu vi renkontis lin €i tie?

ELVSTED
Ankoraª ne. Mi tiom klopodis trovi lian adreson. Sed €i-matene mi fine sukcesis.

HEDDA
(rigardas Ùin esplore)                  Vere mi opinias, ke estas strange de via edzo - hm -

ELVSTED
(skuißas nervoze)                                 De mia edzo! Kio?

HEDDA
Ke li sendas vin al la urbo en tia komisio. Ke li ne mem iras por atenti sian amikon.

ELVSTED
Ho ne, ne, - mia edzo ne havas tempon por tio. Kaj estas ankaª - kelkaj a€etoj, kiujn mi devus fari.

HEDDA
(ridetas supra¢e)  Do, tio estas ja alia afero.

ELVSTED
(ekstaras maltrankvila)                            Kaj nun mi humile petas vin, sinjoro Tesman, amike akceptu Ejlert Løvborg, se li vizitos vin! Kaj tion li certe faros.  Bona Dio, - vi du estis ja tiom bonaj amikoj pasinte. Estas ja ßuste la samaj studoj, kiujn vi ambaª faras. La samaj sciencoj, - laª mia kompreno.

TESMAN
Nu, tiel estis ja almenaª pasinte.

 ELVSTED
Jes, kaj tial mi insiste petas vin, ke vi absolute - ankaª vi - ke vi zorge atentu lin.  Ãu ne, sinjoro Tesman, - vi promesas tion al mi?

TESMAN
Jes, tre volonte, sinjorino Rysing -

HEDDA
Elvsted.

TESMAN
Mi certe faros por Ejlert €ion, kio al mi eblas. Pri tio vi fidu.

ELVSTED
Ho kiom benite afabla vi estas!                
(premas liajn manojn)                  Dankon, dankon, dankon!  (timigita)                Ãar mia edzo ja tiom multe Ùatas lin!

HEDDA
(ekstaras)                                 Vi devus sendi al li leteron, Tesman.  Ãar eble li ne venos al vi tiel el propra instigo.

TESMAN
Jes, estus eble pli ßuste, tiel, Hedda?  Ãu?

HEDDA
Kaj faru ju pli frue des pli bone. Tuj, mi opinias.

ELVSTED
(pete)                     Ho jes, se vi tion volus!

TESMAN
Mi skribos tuj €i-momente.  Ãu vi havas lian adreson, sinjorino - sinjorino Elvsted?

ELVSTED
Jes.                  
(prenas el la poÙo slipeton, kaj donas al li)         Jen ßi estas.

TESMAN
Bone, bone.
Mi eniros -                        (€irkaªrigardas)     Momenton, - la pantoflojn? Nu, jen. 
(prenas la paketon kaj volas foriri)

HEDDA
Skribu nun vere kore kaj amike.
Kaj ankaª sufi€e longe.

TESMAN
Jes certe, tion mi faru.

ELVSTED
Sed nepre neniun vorton, ke mi petis por li!

TESMAN
Ne, tio ja estas memkomprenebla.  Ãu?

(Li trairas la malantaªan €ambron dekstren.)

HEDDA
(proksimißas al sinjorino Elvsted, ridetas kaj diras)  Jen! Nun ni batis du muÙojn en unu frapo.

ELVSTED
Kiel tio?

HEDDA
Ãu vi ne komprenis, ke mi volis forigi lin?

ELVSTED
Jes, por skribi tiun leteron -

HEDDA
Kaj por mi sola paroli kun vi.

ELVSTED
(konfuzita)                                             Pri tio sama!

HEDDA
Jes, ßuste pri tio.

ELVSTED
(timigita)           Tamen ne estas pli, sinjorino Tesman! Vere ne pli!

HEDDA
Efektive estas. Estas konsiderinde pli. Tiom mi ja komprenas. Jen venu, - kaj ni eksidu konfideme kune.

(£i devigas sinjorinon Elvsted eksidi sur la apogseßon apud la forno, kaj mem sidigas sin sur unu el la taburetoj.)

ELVSTED
(timema, rigardas sian horloßon)                                 Sed kara, bona Sinjorino -. Mi vere intencis nun foriri.

HEDDA
Ho, ne tiom urßas. - Nu?
Rakontu al mi iom kiel vi fartas en via hejmo.

ELVSTED
Ho, estas ßuste tio, kion mi plej malvolonte tuÙu.

HEDDA
Sed al mi, kara -? Bona Dio, ni estis ja kune en la instituto.

ELVSTED
Jes, sed vi estis en klaso super mi. Ho, kiom mi tiam vin timis!

HEDDA
Vi min timis?

ELVSTED
Jes, mi estis ege timema.  Ãar kiam ni renkon­tißis en la Ùtuparo, vi kutimis taªzi miajn harojn.

HEDDA
Ne, €u mi tion faris?

ELVSTED
Jes, kaj iam vi diris, ke vi volis per fajro senharigi min.

HEDDA
Ho, tio estis ja nur babila€o, vi komprenu.

ELVSTED
Jes, sed tiam mi estis ja tiom stulta. - Kaj poste almenaª - ni disißis - foren disißis unu de la alia. Niaj rondoj estis ja ege malsimilaj.

HEDDA
Nu, do ni denove alproksimißu. Aªskultu nun! En la instituto ni intimißis kaj antaªnomis unu la alian -

ELVSTED
Ne, en tio vi certe eraras.

HEDDA
Ho ne, certe ne!
Mi memoras tute klare. Kaj tial ni estu koramikinoj, nun kiel antaªe.                        (proksimißas sur la tabureto)         Jen!                  (kisas Ùin sur la vangon)                         Nun ni estu amikinoj kaj vi nomas min Hedda.

ELVSTED
(premas kaj frapetas Ùiajn manojn)                         Ho, tiom da boneco kaj afableco - ! Al tio mi tute ne estas kutimißinta.

HEDDA
Nu, nu, nu,! Kaj mi estas via amikino, kiel antaªe, kaj nomas vin mia kara Tora.

ELVSTED
Tea mi nomißas.

HEDDA
Jes ßuste. Kompreneble.
Tea mi dirus.  (rigardas Ùin kompateme)         Do vi ne kutimißis al boneco kaj afableco, vi, Tea? En via propra hejmo?

ELVSTED
Ho, se mi vere havus hejmon! Sed mi neniun havas. Mi neniam havis.

HEDDA
(iom rigardas Ùin)                         Mi komprenetis, ke estus io tia.

ELVSTED
(rigardas antaªen senhelpe)             Jes,- jes,- jes.

HEDDA
Mi ne certe memoras nun.
Sed €u ne estis unue kiel mastrumistino, ke vi venis tien norde al la notario?

ELVSTED
Vere mi estus guvernistino. Sed lia edzino - la tiama, - Ùi estis malsaneca, - kaj plej ofte kuÙis en lito. Jen, mi devis ankaª Ùarßi min pri la mastrumado.

HEDDA
Sed poste, - fine, vi farißis dommastrino.

ELVSTED
(peze)                                 Jes, fine mi tio farißis.

HEDDA
Mi pripensu -.
Kiom longe estas de tiam, - proksi­mume?

ELVSTED
Post kiam mi edzinißis?

HEDDA
Jes.

ELVSTED
Estas nun kvin jaroj de tiam.

HEDDA
Jes, ßuste; tiom devas esti.

ELVSTED
Ho, tiuj kvin jaroj -! Aª pli ßuste la du - tri lastaj. Ho, se vi, Sinjorino, povus imagi al vi - 

HEDDA
(frapetas Ùian manon)               Sinjorino? Hontu, Tea!

ELVSTED
Ne, ne, mi provos. - Ja, - se vi nur povus imagi kaj kompreni -

HEDDA
(preterpase rimarkante)         Ejlert Løvborg loßas ja tie norde dum tri jaroj, mi opinias.

ELVSTED
(rigardas Ùin iom necerte)             Ejlert Løvborg? Jes - li faras.   

HEDDA
 Ãu vi konis lin jam €i tie en la urbo?

ELVSTED
Apenaª. Nu ja, - de nomo, kompreneble.

HEDDA
Sed tie norde, - li do venis en vian domon?

ELVSTED
Jes li vizitis nin €iun tagon. Li devis ja legi kun la infanoj.  Ãar laªtempe mi sola ne kapablis €ion fari.

HEDDA
Ne, kompreneble. - Kaj via edzo -? Li verÙajne ofte vojaßas?

ELVSTED
Jes. Sinjorino, - ne Hedda, - vi komprenas, ke kiel notario li devas ofte vojaßi €irkaªe en la distrikto.

HEDDA
(apogante sin al la seßbrako)        Tea, - kompatinda, dol€a Tea, - nun vi €ion rakontu al mi, - tiel kiel estas.

ELVSTED
Jes, kaj jen vi demandu.

HEDDA
Kia vere estas via edzo, Tea?
Mi pensas, - kia en - €iutagaj rilatoj.  Ãu li traktas vin bone?

ELVSTED
(eviteme)           Li certe mem kredas, ke li €ion plej eble bone faras.

HEDDA
£ajnas al mi, ke li estas tro maljuna por vi. Certe pli ol dudek jarojn pli maljuna?

ELVSTED
(incitita)            Ankaª tio. Unu rilato aldone al alia.  Ãio pri li estas por mi malsimpatia! Ni havas e€ ne unu penson kune. Nenion en la mondo, - li kaj mi.

HEDDA
Sed €u li tamen ne iel amas vin?
Tiel siamaniere?

ELVSTED
Ho, mi ne scias kion li sentas. Mi vere nur estas utila por li.
Kaj ne kostas multe dungi min. Mi estas malmulte­kosta.

HEDDA
Estas malsaße de vi.

ELVSTED
(agitas la kapon)  Ne povas esti alimaniere. Ne kun li. £ajne li vere Ùatas neniun alian krom si mem. Eble iomete la infanojn.

HEDDA
Kaj ankaª Ejlert Løvborg, Tea.

ELVSTED
(rigardas Ùin)       £atas Ejlert Løvborg! Kiel vi havas tiun ideon?

HEDDA
Sed, kara, - Ùajnas al mi, ke €ar li sendas vin e€ €i tien al la urbo post lin -    
(ridetas preskaª nerimarkeble)   Kaj krome vi ja mem tion diris al Tesman.

ELVSTED
(kun nervoza spasmeto)           Nu do? Jes, eble mi tion faris.                (eldiras kviete)     Nu. - Pli bone ke mi diru al vi €ion.  Ãar tamen malkaÙißos.

HEDDA
Sed, mia kara Tea -?

ELVSTED
Do, mallonge kaj rekte! Mia edzo tute ne sciis, ke mi forvojaßis.

HEDDA
Ãu vere! Via edzo nenion sciis?

ELVSTED
Kompreneble ne. Krome li ne estis hejme.
Faris vojaßon, ankaª li. Ho, mi ne plu eltenis, Hedda! Tute neeble! Tiel sola  kia mi de nun estus tie norde.

HEDDA
Nu? Kaj poste?

ELVSTED
Jen, mi pakis kelkajn el miaj a¢oj.
La plej necesajn. Tiel kaÙe. Kaj jen mi forlasis la domon.

HEDDA
Senpere?

ELVSTED
Jes. Kaj vojaßis per fervojo rekte €i tien al la urbo.

HEDDA
Sed, mia kara, bona Tea, - ke vi tion kuraßis!

ELVSTED
(ekstaras kaj paÙas sur la planko)              Nu ja, kion en la tuta mondo mi alie farus!

HEDDA
Sed kion via edzo diros, kiam vi revenos hejmen?

ELVSTED
(€e la tablo, rigardas Ùin)                         Tien norden al li?

HEDDA
Nu jes, nu jes?

ELVSTED
Tien norden al li mi neniam plu revenos.

HEDDA
(ekstaras kaj proksimißas)       Vi do - tute serioze, - forvojaßis de €io?

ELVSTED
Jes. Mi ne opiniis, ke por mi estas io alia farebla.

HEDDA
Kaj - ke vi foriris tiel tute malsekrete.

ELVSTED
Ho, tia¢on oni tamen ne povas teni sekreta.

HEDDA
Sed kion vi pensas, ke homoj diros pri vi, Tea? 

ELVSTED
Kara Dio, ili diru, kion ili volas.               
(sidigas sin inerte kaj peze sur la sofon)                 Ãar mi faris nenion alian ol kion mi devis fari.

HEDDA
(post mallonga paªzo)               Kion vi nun intencas fari? Kiun okupon vi volas komenci?

ELVSTED
Tion mi ankoraª ne scias. Mi nur scias ke mi devas vivi tie, kie Ejlert Løvborg vivas. - Se mi do pluvivu.

HEDDA
(prenas seßon de €e la tablo, eksidas €e Ùi kaj frotetas Ùiajn manojn)             Vi Tea, - kiel estißis tiu - tiu amikeco - inter vi kaj Ejlert Løvborg?

ELVSTED
Nu, evoluis tiel iom post iom. Mi ekhavis kvazaª ian influon sur lin.

HEDDA
Nu?

ELVSTED
Li formetis siajn antaªajn kutimojn. Ne €ar mi petis lin pri tio.  Ãar tion mi neniam kuraßis fari. Sed li certe notis, ke tia¢ojn mi ne emis. Kaj tial li ilin forlasis.

HEDDA
(kaÙas spontanan mokridon)          Vi do restarigis lin - kiel oni diras, - vi, eta Tea.

ELVSTED
Jes, tion li almenaª mem diras. Kaj li - siavice, - li faris ian veran homon el mi. Lernigis min pensi - kaj kompreni ion kaj tion.

HEDDA
Ãu li legis ankaª kun vi?

ELVSTED
Ne precize legis. Sed li parolis kun mi. Parolis pri senfine profundaj pensoj. Kaj poste venis tiu rava, feli€a tempo, kiam mi partoprenis lian laboron! Kiam mi permesißis helpi lin!

HEDDA
Do, tion vi povis?

ELVSTED
Jes. Kiam li ion skribis, ni devis €iam labori kune.

HEDDA
Do, kiel du bonaj kamaradoj.

ELVSTED
(viglece)            Kamaradoj! Jes, imagu, Hedda - tiel ankaª li nomis nin! - Ho, mi devus ja senti min korege ßoja. Sed e€ tion mi ne povas.  Ãar mi ja ne scias, €u tio daªros kun la tempo.

HEDDA
Ãu via fido al li ne estas pli forta ol tio?

ELVSTED
(peze)                Virina ombro staras inter Ejlert Løvborg kaj mi.

HEDDA
(rigardas Ùin intense)             Kiu tiu estus?

ELVSTED
Mi ne scias. Iu aª alia de - de lia pasint­eco. Iu kiun li verÙajne neniam forgesas.

HEDDA
Kion li diris - pri tio?

ELVSTED
Nur unu fojon - preterpase - li aludis.

HEDDA
Do! Kaj kion li jen diris?

ELVSTED
Li diris, ke kiam ili disißis, tiam Ùi volus pafi lin per pistolo.

HEDDA
(malvarme, sinrege)             Ho €u! Tia¢on oni ne kutimas fari €i tie.

ELVSTED
Ne. Kaj tial mi kredas, ke estas la rußhara kantistino, kun kiu li dum tempo -

HEDDA
Jes, povas esti.

ELVSTED
Ãar mi memoras, ke oni diris pri Ùi, ke Ùi kunportis Ùargitajn armilojn.

HEDDA
Nu, - do kompreneble estas Ùi.

ELVSTED
(tordas la manojn)             Jes, sed pensu, Hedda, - nun mi aªdas, ke tiu kantistino, - Ùi estas denove en la urbo! Ho, - mi estas tute malespera -

HEDDA
(ekrigardas al la malantaªa €ambro)                 Ts! Tesman venas.              (ekstaras kaj flustras)             Tea, - €io devas resti inter vi kaj mi.

ELVSTED
(eksaltas)           Ho jes, - jes! Pro Dio - !

(Jørgen Tesman, kun letero en la mano, venas de dekstre tra la malantaªa €ambro) 

TESMAN
Jen, - nun la epistolo estas prete verkita.

HEDDA
Estas ja bone. Sed sinjorino Elvsted jam volas foriri, mi kredas. Atendu iomete. Mi akompanos al la ßarden­pordego.

TESMAN
Jen, Hedda, - eble Berte povas ekspedi tiun €i?

HEDDA
(prenas la leteron)              Mi diros al Ùi.

(Berte venas de la antaª€ambro)

BERTE
Asesoro Brack venis, kaj diras, ke li deziras viziti la gesinjorojn.

HEDDA
Jes, petu la asesoron bonvole enveni. Kaj, jen  - metu tiun €i leteron en la poÙtkeston.

BERTE
(prenas la leteron)              Jes, Sinjorino.

(£i malfermas la pordon por asesoro Brack kaj mem eliras. La asesoro estas 45 jara sinjoro. Diktrunka, sed de bona staturo kaj kun elastaj movoj. La vizaßo estas ronda, sed kun nobla profilo. La haroj estas tonditaj mallongaj kaj estas preskaª ankoraª nigraj kaj zorge frizitaj. Okuloj vivece ludantaj. Brovoj dikaj. Same la lipharoj, kun tonditaj pintoj. Li portas elegantan promenan kostumon, tamen iom tro juneca por lia aßo. Li uzas nazpin€ilon, kiun li foje kaj refoje lasas pendi.)

ASESORO BRACK
(kun la €apelo en la mano; salutas)   Ãu oni kuraßas fari viziton tiom frue en la tago?

HEDDA
Kompreneble oni kuraßas.

TESMAN
(premas lian manon)              Ãiam bonvena vi estu.                        (prezentas)              Asesoro Brack -  sinjorino Rysing -

HEDDA
Oho -!

BRACK
(reverence)            Ah, - treege ßojigas min -

HEDDA
(rigardas lin kaj ridas)                 Estas vere amuze rigardadi vin dum hela tago, asesoro!

BRACK
£anßigita - vi eble trovas?

HEDDA
Jes, iomete pli juna, Ùajnas al mi.

BRACK
Dankas kompleze.

TESMAN
Sed kion vi diras pri Hedda!  Ãu?  Ãu Ùi ne aspektas florante? £i rekte -

HEDDA
Ho, lasu nun min netuÙita. Prefere danku la asesoron pro la peno, kiun li havis -

BRACK
Nu, nu, - estis por mi nura plezuro -

HEDDA
Jes vi estas fidela esta¢o. Sed por mia amikino urßas foriri.  Ïis revido, asesoro.
Mi baldaª revenos.

(Reciprokaj salutoj. Sinjorino Elvsted kaj Hedda eliras tra la antaª€ambra pordo.)

BRACK
Nu, - €u via edzino estas sufi€e kontenta -?

TESMAN
Jes, ni ne povas sufi€e danki vin. Konsentite ke - ioma Ùanßo estos necesa, mi aªdas.
Kaj io kaj io mankas. Farißos necese havigi aldone kelkajn a¢ojn.

BRACK
Nu do?
Vere?

TESMAN
Sed pri tio vi ne estu ßenata. Hedda diris, ke Ùi mem volas aranßi pri tio kio mankas. - Sed €u ni ne sidißu? 
Ãu?

BRACK
Dankon, momenton.      
(eksidas €e la tablo)                Estas io, pri kio mi volus paroli kun vi, kara Tesman.

TESMAN
Nu? Aha, mi komprenas!                       
(eksidas)             Estas verÙajne la serioza parto de la festeno, kiu nun komencas.  Ãu ?

BRACK
Nu, tiuj monaferoj ankoraª ne tiom urßas. Krome mi dezirus, ke ni estus nin aranßintaj iom pli simple.

TESMAN
Sed tio ja tute ne decus! Pensu do pri Hedda, kara! Vi kiu konas Ùin tiel bone -.
Ne eblis ja proponi al Ùi tute etburßajn €irkaªa¢ojn!

BRACK
Ne, ne, - estas ja tio la dilemo.

TESMAN
Kaj - feli€e - ne povas longe daªri, ßis mi estos nomita profesoro.

BRACK
Nu, jen vidu, - tiaj aferoj ofte estas longe­daªraj.

TESMAN
Ãu vi eble aªdis ion pli detale?  Ãu?

BRACK
Nenion deciditan -.                        
(interrompante)       Sed, jen mi memoras, - nova¢on, kiun mi povas rakonti.

TESMAN
Nu?

BRACK
Via iama amiko, Ejlert Løvborg, revenis urben.

TESMAN
Tion mi jam scias.

BRACK
Nu? Kie vi kaptis tiun sciigon?

TESMAN
£i tion rakontis, la sinjorino, kiu eliris kun Hedda.

BRACK
Nu tiel.
Kiel Ùi nomißas? Mi ne bone aªdis -

TESMAN
Sinjorino Elvsted.

BRACK
Aha, - do la edzino de la notario. Jes, - estas ja €e ili, ke li restadis.

TESMAN
Kaj pensu, - kun ßojo mi aªdas, ke li refarißis tute bonkonduta homo!

BRACK
Jes, oni ja tion pretendas.

TESMAN
Kaj laªdire li ankaª estas eldoninta novan libron.  Ãu?

BRACK
Jes ja, vere!

TESMAN
Kaj ßi ankaª vekis atenton!

BRACK
E€ ege neordinaran atenton ßi vekis!

TESMAN
Imagu, - €u tio ne estas ßojige aªdi? Li, kun siaj mirindaj talentoj -. Mi estis senespere konvinkita, ke li komplete perdißis por €iam.

BRACK
Tio estis ja la ßenerala opinio pri li.

TESMAN
Sed mi ne povas imagi, kion li nun volas komenci!
De kio li do nun poste vivu?  Ãu?

(Hedda dum la lastaj  vortoj envenis tra la pordo de la antaª­€ambro.)

HEDDA
(al Brack, ridas moke)                Tesman €iam kunportas zorgojn pri la enspezoj por vivi.

TESMAN
Nu Dio, - ni sidas €i tie parolante pri tiu kompatinda Ejlert Løvborg.

HEDDA
(rapide rigardas lin)                   Nu tiel?  (eksidas sur la apogseßon apud la forno, kaj demandas indiferente) 
Kio estas al li?

TESMAN
Ja, - la heredon li certe jam foruzis antaª longe. Kaj novan libron li apenaª povas skribi €iun jaron.  Ãu? Nu, - kaj jen mi vere demandas, kio farißos el li?

BRACK
Pri tio mi povus eble iom informi vin.

TESMAN
Do?

BRACK
Vi devas memori, ke li havas parencojn kun ne malgranda influo.

TESMAN
Ho, bedaªrinde, - la parencoj, ili al li ja turnis la dorson.

BRACK
Iam ili nomis lin la espero de la familio.

TESMAN
Jes ja, iam!
Sed tiun esperon li ja mem  perdigis.

HEDDA
Kiu scias?        
(ridetas)             Norde €e la notario Elvsted ili ja restarigis lin -

BRACK
Kaj aldone tiu libro, kiu eldonißis -

TESMAN
Bone, bone, Dio permesu, ke ili vere lin helpu al io aª alia.
Mi ¢us skribis al li leteron. Hedda, mi invitis lin €e ni hodiaª vespere.

BRACK
Tamen kara, vi partoprenos ja mian fraªlo‑festenon €ivespere. Tion vi ja promesis sur la kajo €inokte.

HEDDA
 Ãu vi tion forgesis, Tesman?

TESMAN
Jes vere, tion mi forgesis.

BRACK
Cetere vi povas esti trankvila, kaj fidi ke li ne venos.

TESMAN
Kial vi tion supozas?  Ãu?

BRACK
(iom hezitante, ekstaras kaj apogas la manojn sur la seßdorso)     Kara Tesman -. Kaj ankaª vi, Sinjorino -. Mi ne povas lasi vin en nescio pri io, kio - kio -

TESMAN
Kio koncernas Ejlert -?

BRACK
Ambaª vin;  vin kaj lin.

TESMAN
Sed, kara asesoro, diru do!

BRACK
Vi devas antaªvidi, ke via enoficißo eble ne okazos tiom frue, kiom vi deziras kaj atendas.

TESMAN
(eksaltas maltrankvile)       Ãu io intervenis?  Ãu?

BRACK
La enoficißo por la posteno estos eble submetata al konkuro -

TESMAN
Konkuro! Jen imagu, Hedda!

HEDDA
(duonkuÙigas sin pli malantaªen en la seßo)           Aha, jen, jen!

TESMAN
Sed kun kiu do! Vere ne kun -?

BRACK
Jes, ßuste.
Kun Ejlert Løvborg.

TESMAN
(kunfrapas la manojn)                                        Ne, ne, - tio €i estas ja tute nepensebla! Tute neebla!  Ãu?

BRACK
Hm, - tamen ni tion do eble spertos.

TESMAN
Sed, sed asesoro Brack, - estus nekredebla senkonsidero kontraª mi!      
(agitas per la brakoj)              Jes, €ar - konsideru, - mi estas edzißinta homo! Ni ja geedzißis sub tiuj perspektivoj, Hedda kaj mi. Akiris pezan Ùuldon. Prunteprenis monon e€ de onklino Julle.  Ãar, Dio mia, - mi ja preskaª ricevis promeson pri la posteno.  Ãu?

BRACK
Nu, nu, nu, - la postenon vi probable ricevos.
Sed nur post konkuro.

HEDDA
(senmova en la apogseßo)          Imagu, Tesman, - estos kvazaª ia sporto.

TESMAN
Sed, plej kara Hedda, kiel vi povas trakti tion €i tiel senzorge!

HEDDA
(kiel antaªe)          Tion mi tute ne faras. Mi vere estas stre€e interesita pri la rezulto.

BRACK
 Ãiuokaze, sinjorino Tesman, estas bone, ke vi nun sciu, kiel statas la aferoj, - jam antaª ol vi komencos a€et­adi, pri kio vi minacas, kiel mi aªdis.

HEDDA
Tio €i povas neniun Ùanßon fari.

BRACK
Nu tiel? Tio estas alia afero. Adiaª!             
(al Tesman)                         Kiam mi faros mian posttagmezan promenadon, mi enri­gardos por vin ser€i.

TESMAN
Ho, jes ja, - el tio €i mi ne vidas vojon, nek elen nek enen.

HEDDA
(kuÙanta, antaªenstre€as la manon)              Adiaª, Asesoro. Kaj bonvenon reen.

BRACK
Koran dankon. Adiaª, adiaª.

TESMAN
(akompanas lin al la pordo)               Adiaª, kara Asesoro! Mi vere petas vin pardoni -          
(Asesoro Brack eliras tra la pordo de la antaª€ambro)

TESMAN
(paÙas tien reen sur la planko)        Ho, Hedda, - oni neniam devus riski enpenetri la fabelolandon.  Ãu?

HEDDA
(rigardas lin ridetante)            Ãu vi tion faras?

TESMAN
Ho jes, - ne eblas nei, - estis fabelriske edzißi kaj a€eti domon kun nuraj necertaj perspektivoj.

HEDDA
Vi eble pravas.

TESMAN
Nu, - nian Ùatindan hejmon ni tamen havas, Hedda! Imagu, - la hejmon, pri kiu ni kune revadis. Reve fantaziadis mi dirus.  Ãu?

HEDDA
(ekstaras malrapide kaj lace)                       La interkon­sento estis, ke ni vivu festene. Grandsinjore.

TESMAN
Jes, bona Dio, - kiom mi antaªßojis al tio! Imagu, - vidi vin kiel mastrinon, - en elektita rondo!  Ãu? - Jes ja, - intertempe ni du devas elteni kune en soleco, Hedda. Nur foje vidi onklinon Julle €e ni. - Ho vi, kiu devus sperti ion alian - ion tute alian -!

HEDDA
Livré-vestitan serviston mi kompreneble unue ne ricevos.

TESMAN
Ho ne, - bedaªrinde. Dungi serviston, - vidu, pri tio ne eblas pensi.

HEDDA
Kaj la rajd€evalon, kiun mi havus -

TESMAN
(timigita)           La rajd€evalon!

HEDDA
- pri ßi mi certe nun e€ ne plu kuraßas pensi.

TESMAN
Ne, Dio gardu min, - estas ja memkompreneble!

HEDDA
(PaÙas sur la planko)              Nu - per unu afero mi almenaª povas min ßojigi dume.

TESMAN
(ßoje)                     Ho, Dio benata, dankon! Kaj kio estas do tio, Hedda?  Ãu?

HEDDA
(€e la pordo, rigardas lin kun kaÙata moko)       Miaj pistoloj, - Jørgen.

TESMAN
(timigate)           La pistoloj!

HEDDA
(kun glaciaj okuloj)              La pistoloj de generalo Gabler.

(£i eliras tra la malantaªa €ambro maldekstren)

TESMAN
(kuras al la pordaperturo kaj vokas post Ùi)      Ne, Dio benu vin, plej kara Hedda, - ne tuÙu tiujn danßerajn objektojn! Pro mi, Hedda!  Ãu?

 


 

                                           DUA  AKTO

 

(La sama €ambro de gesinjoroj Tesman, sed la piano estas elmetita; kaj eleganta, eta skribotablo estas tie lokigita anstataªe.  Ãe la sofo maldekstre estas metita malgranda tablo. La plejmultaj florbukedoj estas forportitaj. La bukedo de sinjor­ino Elvsted staras sur pli granda tablo iom antaªe sur la planko. - Estas posttagmezo.)

(Hedda, vestita por akceptado, estas sola en la €ambro. £i staras €e la malferma vitra pordo Ùargante revolverpistolon. Alia egala kuÙas en malfermita pistolskatolo sur la skribo­tablo.)

HEDDA
(rigardas malsupren en la ßardenon kaj krias)                                       Bonan tagon, sinjoro Asesoro!

BRACK
(aªdata de malsupre iom fore)                   Dankon, same, sinjorino Tesman!

HEDDA
(suprenlevas la pistolon kaj celumas)                         Nun mi pafas vin, sinjoro Brack!

BRACK
(krias de tie)                               Ne-ne-ne! Ne staru tiel celumante ßuste al mi!

HEDDA
Tio rezultas el Ùteliro laª sekreta vojo!    
(Ùi pafas)

BRACK
(pli proksime)   Ãu vi estas tute freneza -!

HEDDA
Ho, Dio, - €u eble mi trafis vin?

BRACK
(ankoraª ekstere)                          Ãesu pri tiuj stulta¢oj!

HEDDA
Do, envenu, Asesoro.

(Asesoro Brack, vestita por sinjora festeno, envenas tra la vitra pordo. Li portas malpezan mantelon sur la brako.)

BRACK
Pro diablo, - €u vi ankoraª faras tiun sporton? Al kio vi pafas?

HEDDA
Ho, mi nur staras tiel pafante en la bluan aeron.

BRACK
(zorge prenas la pistolon el Ùia mano)                    Pardonu, Sinjorino.          (rigardas ßin)      Aha, tiun €i, - tiun mi bone konas.             (€irkaªrigardas)      Kie ni havas la skatolon? Nu, jen.                  (metas la pistolon enen kaj fermas)     Ãar nun ni sufi€e Ùercis hodiaª.

HEDDA
Sed kara Dio, pri kio vi volas ke mi okupißu?

BRACK
 Ãu vi ne akceptis vizitantojn?

HEDDA
(fermas la vitran pordon)             E€ ne unu.  Ãiuj la intimaj verÙajne ankoraª estas en la kamparo.

BRACK
Kaj eble ankaª Tesman ne estas hejme?

HEDDA
(€e la skribotablo, metas la pistolskatolon en la tirkeston)        Ne. Tuj post kiam li manßis, li kuris al la onkl­inoj.  Ãar li ne atendis vin tiel frue.

BRACK
Hm, - domaße ke mi ne tion suspektis.
Estis stulte de mi. 

HEDDA
(turnas la kapon kaj rigardas lin)  Kial stulte?

BRACK
Nu, €ar tial mi estus veninta €i tien ankoraª iom - pli frue.

HEDDA
(paÙas trans la plankon)            Nu ja, sed tiam vi tute ne estus iun renkontanta.  Ãar mi estis en mia €ambro Ùanßante vestojn post la tagmanßo.

BRACK
Kaj ne trovißas eta pordofendo, tra kiu oni povus intertrakti?

HEDDA
Vi ja forgesis tian aranßi.

BRACK
Jen, ankaª tio estis stulta de mi.

HEDDA
Nu, do ni sidißu €i tie. Kaj atendu.  Ãar Tesman verÙajne ne revenos hejmen tiom frue.

BRACK
Nu do, kara Dio, mi estu pacienca.

(Hedda sidigas sin en la sofoangulon. Brack metas sian mantelon super la dorson de la plej proksima seßo kaj eksidas, sed daªre tenas la €apelon en la mano. Mallonga paªzo. Ili rigardas unu la alian.)

HEDDA
Nu?

BRACK
(per la sama vo€o)                         Nu?

HEDDA
Estas mi, kiu demandis unue.

BRACK
(klinas sin iom antaªen)            Do, ni permesu al ni etan, agrablan babiladon, sinjorino Hedda.

HEDDA
(kuÙigas sin iom pli malantaªen en la sofo)           Ãu ne Ùajnas al vi, ke estas kvazaª eterneco post kiam ni laste kunparolis? - Nu, la rimarkoj preterpasante hieraª vespere kaj hodiaª matene - mi ne grave konsideras.

BRACK
Sed tiel inter ni du? - Du solaj vi aludas?

HEDDA
Nu jes. Proksimume.

BRACK
 Ãiun opan tagon mi iris sopirante, ke vi baldaª bone revenus hejmen.

HEDDA
Kaj e€ mi la tutan tempon sopiris pri la sama.

BRACK
Vi? Vere, sinjorino Hedda? Kaj mi, kiu kredis, ke vi tiom bone amuzißis dum la vojaßo!

HEDDA
Ho, jen kredu!

BRACK
Sed tion Tesman €iam skribis.

HEDDA
Jes li!  Ãar li ja trovas, ke estas por li plej Ùatinde €irkaªflari en la librejoj.
Kaj havi Ùancon sidi kopiante malnovajn pergamenfoliojn, - aª ion tian.

BRACK
(iom malice)       Nu, tio estas ja lia tasko en la vivo. Almenaª parte.

HEDDA
Jes, tio ja estas. Kaj tiam oni kompreneble -.
Sed por mi! Ho ne, kara Asesoro, - por mi estis terure tede.

BRACK
(simpatiante)                             Ãu vere vi tion diras? Tute serioze?

HEDDA
Jes, vi povas ja mem imagi -! Tiel tute duonan jaron neniam renkonti homon, kiu iom konas nian rondon. Kaj kun kiu oni povas paroli pri niaj propraj aferoj.

BRACK
Ne, ne, - ankaª mi sentus tion manko.

HEDDA
Kaj aldone tio, kio estas la plej netolerebla -

BRACK
Nu?

HEDDA
- €iam kaj eterne esti devigata pasi la tagojn kune kun - kun unu sola kaj la sama -

BRACK
(kapklinas samopiniante)       Kaj frue kaj malfrue, - jes. Imagu, - je €iuj okazoj.

HEDDA
Mi diris: €iam kaj eterne.

BRACK
Jen komprenite. Sed kun nia deca Tesman mi opinias, ke oni devus kapabli -

HEDDA
Tesman estas - fakulo, kara.

BRACK
Sendiskute.

HEDDA
Kaj kun fakuloj ne estas amuze vojaßi. Almenaª ne dumlonge.

BRACK
E€ ne - kun la fakulo, kiun oni amas?

HEDDA
Hu, - ne uzu tiun sukergluan vorton!

BRACK
(ekmiras)            Jen kio, sinjorino Hedda? 

HEDDA
(duone ridante, duone €agrenita)                         Jes, vi provu tion, vi! Aªdi pri kulturhistorio frue kaj malfrue -

BRACK
Ãiam kaj eterne -

HEDDA
Jes-jes-jes! Kaj pri tiu hejma industrio en la mezepoko -! Tio estas ja la plej monstra!

BRACK
(rigardas Ùin esplorante)       Sed diru al mi, - kiel devas mi kompreni ke -?
Hm -

HEDDA
Ke farißis paro de mi kaj Jørgen Tesman, vi aludas?

BRACK
Nu ja, esprimu nin tiel.

HEDDA
Bona Dio, €u vi do trovas tion stranga?

BRACK
Kaj jes, kaj ne, - sinjorino Hedda.

HEDDA
Mi vere estis dancinta ßis lacißo, kara Asesoro. Mia tempo estis pasinta -                                
(skuißas)                         Hu ne, - tion mi tamen ne dirus. E€ ne tion pensi!

BRACK
Al tio vi verdire havas neniun kialon.

HEDDA
Ho, - kialon -,                        
(rigardas lin kvazaª kaÙobserv­ante)     Kaj Jørgen Tesman, - oni devas ja rigardi lin kiel bonkondutan homon en €iuj rilatoj. 

BRACK
Bonkondutan kaj fidindan.
Bona Dio.

HEDDA
Kaj ion rekte ridindan €e li mi ne povas trovi. ‑   Ãu vi ion tian trovas?

BRACK
Ridindan? Ne-e, - ßuste tion mi ne volas diri -

HEDDA
Do, kaj cetere li ja estas tre diligenta kolek­tanto?  -   Certe eblas, ke fine li tamen atingos alten.

BRACK
(rigardas Ùin iom necerte)             Mi kredis, ke vi opinias, same kiel €iuj aliaj, ke li farißus aparte elstara viro.

HEDDA
(kun esprimo de laceco)                     Jes, mi opiniis. - Kaj kiam li nepre kaj absolute volis havi la permeson prizorgi min -. Mi ne scias, kial mi ne tion akceptus.

BRACK
Ne-ne. De tiu flanko rigardate -

HEDDA
Estis efektive pli ol kion miaj aliaj amikoj volis fari, kara Asesoro, tiuj kiuj provis altiri mian favoron.

BRACK
ridas)
                Nu vere, mi ne povas respondi por €iuj aliaj. Sed koncerne min, vi ja scias, ke mi €iam subtenis iun - iun respekton por la geedza ligo. Ja tiel ßenerale, sinjorino Hedda.

HEDDA
(Ùercante)           Ho, mi vere neniam  nutris min per esperoj koncerne vin.

BRACK
Ãio, kion mi deziras, estas bona, intima rondo, en kiu mi povas servi per konsilo kaj helpo, kaj havas la permeson enveni aª eliri kiel - kiel elprovita amiko -

HEDDA
Amiko de la edzo en la domo vi sugestas?

BRACK
(klinas sin)       Por diri la veron, - prefere de la sinjorino. Sed krome ankaª de la edzo, kompreneble. Sciu, - tia - diru triangula rilato, - ßi estas funde granda komforto por €iuj partoj.

HEDDA
Jes, mi ofte sopiris havi trian ulon dum la vojaßo. Hu, - sidi nur du solaj en la kupeo -!

BRACK
Feli€e la nuptovojaßo estas nun finita -

HEDDA
(skuas la kapon)  Evidente la vojaßo estos longa, - longa ankoraª. Mi nur atingis haltejon dumvojaße.

BRACK
 Nu, do oni elsaltas.
Kaj iom sin distras, sinjorino Hedda.

HEDDA
Mi neniam elsaltos.

BRACK
Vere ne?

HEDDA
Ne.  Ãar €iam €eestas iu, kiu -

BRACK
(ridante)             - kiu rigardas ies krurojn, vi aludas?

HEDDA
Jes ßuste.

BRACK
Nu, sed, bona Dio -

HEDDA
(kun deturnanta mansvingo)           Mi ne Ùatas tion. - En tia okazo mi prefere restas sidanta, - kie mi fine trovißas. En sola duopo.

BRACK
Nu, sed jen envenas tria persono al la paro.

HEDDA
Nu jes, - tio estas io tute alia!

BRACK
Elprovita, komprenema amiko -

HEDDA
- plezuriga en €iuj vivecaj sferoj -

BRACK
- kaj tute ne estante fakulo!

HEDDA
(kun aªdebla ßemspiro)           Jes, tio estus ja efektive malÙarßo.

BRACK
(aªdas ke iu malfermas la enirejpordon, kaj rigardas tien)      La triangulo formata.

HEDDA
(mallaªte)          Kaj jen la trajno pluen veturas.

(Jørgen Tesman, en griza promenadkostumo kaj kun mola felta €apelo, envenas tra la antaª€ambro. Li havas plurajn nebind­itajn librojn sub la brako kaj en la poÙoj.)

TESMAN
(iras al la tablo apud la sofo en la angulo)                   Puf, - vere estis varme kuntiri, - €ion €i.                         (demetas la librojn)                 Mi e€ Ùvitas, Hedda.  Jen, jen, - vi jam alvenis, kara Asesoro?  Ãu? Tion Berte ne menciis.

BRACK
(ekstaras)           Mi iris tra la ßardeno.

HEDDA
Kiajn librojn vi kunportas?

TESMAN
(staras foliumante)        Estas novaj sciencfakaj verkoj, kiujn mi nepre devas havi.

HEDDA
Fakaj verkoj?

BRACK
Aha, estas fakaj verkoj, sinjorino Tesman.  

(Brack kaj Hedda interÙanßas kompreneman rideton.)

HEDDA
Ãu vi bezonas ankoraª pli da fakaj verkoj?

TESMAN
Jes, kara Hedda, el tiuj oni neniam ekhavas tro. Oni devas ja orientißi pri kio estas verkita kaj presita.

HEDDA
Nu ja, verÙajne oni tion devas.

TESMAN
(ser€as inter la libroj)                Kaj, rigardu, - jen mi kaptis ankaª la novan libron de Ejlert Løvborg. 
(ßin eten­dante)      Ãu vi eble emus ßin rigardi, Hedda?  Ãu?

HEDDA
Ne, multan dankon. Aª - jes, eble poste.

TESMAN
Mi ßin iom foliumis dumvoje.

BRACK
Nu, kion do vi opinias - kiel fakulo?

TESMAN
Mi trovas, ke estas strange kiom atenteme li sin esprimas. Tiel li neniam skribis antaªe. 
(kolektas la librojn) Sed nun mi volas enporti €ion €i. Estos plezuro foliume tran€i - !  Kaj jen mi ankaª devas Ùanßi vesta¢ojn.  (al Brack)                                   Ãar ni ja ne bezonas tuj foriri?  Ãu?

BRACK
Kompreneble ne, - ne urßas ankoraª dum longe.

TESMAN
Do mi permesas al mi iom da tempo.                        
(eliras kun la libroj, sed haltas en la pordaperturo kaj turnas sin)  Jen, mi memoras, Hedda, - onklino Julle ne vizitos vin €ivespere.

HEDDA
 Ãu ne?  Ãu estas la epizodo kun la €apelo, kiu malhelpas?

TESMAN
Ho, tute ne.
Kial vi pensas tiel pri onklino Julle? Imagu -! Sed onklino Rina estas tiom malsana, sciu.

HEDDA
Tia Ùi ja €iam estas.

TESMAN
Jes, sed hodiaª Ùia malsano multe malbonißis, la kompatindulino.

HEDDA
Do ja, estas konvene, ke la alia restas €e Ùi.
Mi devas rezigni.

TESMAN
Kaj vi ne povas imagi, vi, kiom ßoja onklino Julle tamen estis, - €ar vi tiom prosperis dum la vojaßo!

HEDDA
(duonlaªte, ekstaras)            Ho, - tiuj eternaj onklinoj!

TESMAN
Kion?

HEDDA
(iras al la vitra pordo)               Nenion.

TESMAN
Nu  do.            
(Li eliras tra la malantaªa €ambro kaj dekstren.) 

BRACK
Pri kiu €apelo vi parolis?

HEDDA
Ho, estis epizodo kun fraªlino Tesman €imatene. £i estis metinta sian €apelon tien sur la seßon.
 
(rigardas lin kaj ridetas)                  Kaj mi pretende kredis, ke estas la €apelo de la servistino.

BRACK
(skuas la kapon)  Sed kara, bona sinjorino Hedda, kiel vi igis vin mem tion fari! Kontraª tiu honesta, maljuna sinjorino! 

HEDDA
(nervoza, paÙas trans la plankon)  Nu, komprenu, - tento al tia konduto foje ¢etißas sur min. Kaj tiam mi ne povas rezisti.                         (¢etas sin sur la apogseßon €e la forno)                     Ho, mi ne mem scias, kiel tion ekspliki.

BRACK
(malantaª la apogseßo)               Vi ne estas vere feli€a, - tio estas la kialo.

HEDDA
(rigardas antaªen)                Krome mi ne scias, kial mi estu - feli€a. Aª eble vi povas al mi tion diri?

BRACK
Jes - interalie €ar vi ricevis ßuste tiun hejmon, kiun vi deziris.

HEDDA
(rigardas lin kaj ridas)                                  Ãu ankaª vi kredas pri tiu dezirhistorio?

BRACK
 Ãu do estas nenio en ßi?

HEDDA
Kompreneble, - io estas en ßi.

BRACK
Kaj?

HEDDA
Estas tio en ßi, ke mi uzis Tesman por akompani min hejmen de la vesperaj festenoj pasintan someron -

BRACK
Bedaªrinde, - ke mi ja havis alian vojon.

HEDDA
Vero. Vi ja sekvis aliajn vojojn pasintan someron.

BRACK
(ridas)                         Honto al vi, sinjorino Hedda! Nu, -  sed vi kaj Tesman do?

HEDDA
Jen, hazarde iun vesperon ni preterpasis €i tie.
Kaj Tesman, kompatindulo, li ade turnis - turnadis.  Ãar li ne sciis pri kio paroli. Kaj mi kompatis tiun multesciantan homon -

BRACK
(ridetas dubante)  Vi kompatis? Hm -

HEDDA
Jes vere, mi faris. Kaj jen - por lin helpi el la embaraso - mi hazarde, senpripense diris ke en tiu vilao mi Ùatus loßi.

BRACK
Ne pli ol tio?

HEDDA
Ne tiun vesperon.

BRACK
Sed poste do?

HEDDA
Jes. Mia facilanimeco kuntiris sekvojn, kara Asesoro.

BRACK
Bedaªrinde, - tion faras niaj facilanimecoj tro ofte, sinjorino Hedda.

HEDDA
Dankon! Sed estis en tiu fantaziado pri la vilao de ministrino Falk, ke Jørgen Tesman kaj mi renkon­tißis en kompreno! Tio tiris post si fian€inißon kaj edzinißon kaj nupto­vojaßon kaj €ion. Nu ja, Asesoro, - kiel oni sternas, tiel oni kuÙas, - mi dirus.

BRACK
Komike! Kaj funde vi neniel interesißis pri la tuta afero.

HEDDA
Ne, Dio scias ke ne.

BRACK
Sed nun do? Nun, kiam ni fine aranßis por vi hejmecan lokon

HEDDA
Hu, - Ùajnas al mi, ke odoras lavendo kaj peklitaj rozoj en €iuj €ambroj. - Sed tiun odoron eble onklino Julle kunportis.

BRACK
(ridas)                    Ho ne, mi prefere pensas, ke estas post­resto de la karmemora ministrino.

HEDDA
Do, io formortinta algluißas. Memorigas al mi balflorojn - posttagajn. 
    

(interplektante la manojn mal­antaª la nukon, duonkuÙante malantaªen sur la seßo, kaj lin rigardante)

HEDDA
Ho, kara Asesoro, - vi ne povas imagi, kiel terure mi enuos €i tie.

BRACK
 Ãu la vivo ne havus iun taskon por oferti ankaª al vi, sinjorino Hedda?

HEDDA
Taskon, - iun, kiu estus iom alloga?

BRACK
Prefere tian, kompreneble.

HEDDA
Dio scias, kia tasko tiu estus. Multfoje mi pripensas -     
(interrompante)                                Sed ankaª tio certe ne eblas.

BRACK
Kiu scias? Nur diru.

HEDDA
Se mi povus igi Tesman farißi politikisto, jen sugesto.

BRACK
(ridas)                     Tesman! Ne, sed pensu do, - por tia¢oj kiel  politiko li ja tute ne taªgas - tute ne.

HEDDA
Ne, tion mi vere kredas. - Sed se mi nun tamen kapablus puÙi lin al tio?

BRACK
Pa, - kia kontentigo estus por vi en tio?  Ãar li ja ne taªgas. Kial vi tamen volas lin al tio puÙi?

HEDDA
 Ãar mi enuas, aªdu!               
(iom poste)     Ãu vi do opinias, ke estus tute neeble, ke Tesman farißu €efministro?

BRACK
Hm, - jen, kara sinjorino Hedda, - por tio farißi, li devus unue esti sufi€e ri€a viro.

HEDDA
(ekstaras senpacienca)           Jen, tio estas! Estas tiuj mizeraj kondi€oj, en kiujn mi falis -    (paÙas sur la planko)                 Estas tiuj, kiuj igas la vivon tiel bedaªrinda! Rekte ridinda! -  Ãar tiel ja estas.

BRACK
Mi fakte opinias, ke la kulpo trovißas aliloke. 

HEDDA
Kie do?

BRACK
Vi neniam travivis iun skuan vekißon.

HEDDA
Ion seriozan, vi aludas?

BRACK
Jes, tiel oni povas ja ankaª sin esprimi. Sed nun ßi eble okazos.

HEDDA
(rektigas la nukon)                   Ho, vi pensas pri la kon­traªa¢oj rilate tiun bagatelan postenon de profesoro! Sed tiu estu la propra afero de Tesman. Pri ßi mi vere ne malÙparas penson.

BRACK
Nu - pri tiu ne. Sed kiam nun prezentißos al vi, - kion oni - kiel en pompa stilo - nomas seriozajn kaj - gravajn postulojn pri respondeco?    
(ridetas)                  Novajn postulojn, eta sinjorino Hedda.

HEDDA
(kolere)              Silentu! Neniam vi spertos iun tia¢on!

BRACK
(atenteme)          Ni interparolos proksimume post jaro - maksimume.

HEDDA
(interrompante)     Mi ne havas talenton por tia¢o, sinjoro Asesoro. Por nenio kun postuloj al mi!

BRACK
Ãu vi ne, kiel la plimulto de virinoj, havus talenton por rolo, kiel -?

HEDDA
(€e la vitra pordo)                                 Ho, silentu, mi diras! - Multfoje Ùajnas al mi, ke mi havas talenton por nur unu rolo en la mondo.

BRACK
(proksimißas)                                       Kaj kiu estas do tiu, se mi kuraßas demandi?

HEDDA
(staras rigardante eksteren)               Por el mi enuigi la vivon. Nun vi scias.                (turnas sin, rigardas al la malantaªa €ambro, kaj ridas)                                 Jes, tute ßuste!  Jen ni havas la profe­soron.

BRACK
(mallaªte, avertante)              Nu, nu, nu, sinjorino Hedda!

(Jørgen Tesman, festene vestita, kun gantoj kaj €apelo enmane, venas de dekstre tra la malantaªa €ambro)

TESMAN
Hedda, - €u ne venis malinvito de Ejlert Løvborg?  Ãu?

HEDDA
Ne.

TESMAN
Nu, do jen vidu, ni certe havos lin post iom da tempo.

BRACK
 Ãu vi vere kredas, ke li venos?

TESMAN
Jes, pri tio mi preskaª certas.  Ãar verÙajne estas nur  senfunda onidiro, tio kion vi rakontis antaªtagmeze.

BRACK
Vere?

TESMAN
Jes, almenaª onklino Julle diris, ke Ùi kredas, ke neniel estonte li volus bari al mi la vojon. Jen imagu!

BRACK
Nu, do €io estas ja en bona ordo.

TESMAN
(metas la €apelon kun la gantoj en ßi sur seßon dekstre)                 Jes, sed vi devas permesi al mi atendi lin kiom eble plej longe.

BRACK
Por tio ni havas abundan tempon.
Neniu venos al mi antaª la sepa - la sepa kaj duono.

TESMAN
Nu, do ni povas ja dume plezurigi Hedda. Kaj tiel pasigi la tempon.  Ãu?

HEDDA
(portas la surtuton kaj €apelon de Brack al la sofo en la angulo)                   Kaj se tro malfacilißas, sinjoro Løvborg povas ja restadi €i tie €e mi.

BRACK
(volas mem preni la vesta¢ojn)         Ho, pardonu, Sinjorino! - Al kio vi aludas per "tro malfacilißas"?

HEDDA
Se li ne volas iri kun vi kaj Tesman.

TESMAN
(rigardas Ùin sendecide)          Sed, kara Hedda, - €u vi kredas ke tio decas, ke li restos €i tie €e vi?  Ãu? Memoru ke onklino Julle ne povas veni.

HEDDA
Ne, sed sinjorino Elvsted venos. Kaj tiam ni tri kune trinkos tason da teo.

TESMAN
Jes, jen kio konvenas.

BRACK
(ridetas)             Kaj estus eble la plej saniga por li.

HEDDA
Kial do?

BRACK
Bona Dio, Sinjorino, vi ja sufi€e ofte mokaludis miajn etajn fraªlofestenojn.
Ili konvenus sole por vere princip‑fidelaj viroj, vi opiniis.

HEDDA
Sed certe sinjoro Løvborg nun estas sufi€e principfidela. Konvertita pekulo - 

(Berte envenas tra la pordo de la antaª€ambro) 

BERTES
Sinjorino, venas sinjoro, kiu deziras viziti -

HEDDA
Jes, envenigu lin.

TESMAN
(mallaªte)              Mi certas, ke estas li! Jen, imagu!

(Ejlert Løvborg envenas de la antaª€ambro. Li estas svelta kaj malgrasa; samaßa kun Tesman, sed aspektas iom pli aßa kaj kaduka. Haroj kaj barbo estas nigrebrunaj, la vizaßo iom longa, pala, kun nur paro de du rußetaj makuloj sur la vangoostoj. Li estas vestita en eleganta, nigra, tute nova vizitkostumo. Malhelaj gantoj kaj cilindra €apelo en la mano. Li restas starante €e la pordo kaj rapide kline salutas. Aspektas iom ßenata.)

TESMAN
(al li kaj mansalutas)          Jen, kara Ejlert,  - ni do fine ankoraªfoje renkontißas!

LØVBORG
(parolas per kvieta vo€o)          Dankon al vi pro la letero.    (proksimißas al Hedda)                   Ãu mi kuraßu ankaª al vi doni mian manon, sinjorino Tesman?

HEDDA
(prenas lian manon)                   Bonvenon, sinjoro Løvborg.                        (kun mangesto)     Mi ne scias €u tiuj du sinjoroj -?

LØVBORG
(ete klinas sin)                            Asesoro Brack, mi opinias.

BRACK
(same)               Evidente. Antaª kelkaj jaroj -

TESMAN
(al Løvborg, kun la manoj sur liaj Ùultroj)              Kaj nun vi kondutu kvazaª hejme, Ejlert!  Ãu ne, Hedda? -  Ãar vi volas ja denove loßi €i tie en la urbo, mi aªdas?  Ãu ne?

LØVBORG
Jes, mi faros.

TESMAN
Nu, estas ja kompreneble. Aªdu, - mi akiris vian novan libron. Sed mi vere ankoraª ne havis tempon legi ßin.

LØVBORG
Tion vi vere povas Ùpari al vi.

TESMAN
Kial do, vi opinias?

LØVBORG
 Ãar ne estas io atentinda en ßi.

TESMAN
Ho, imagu, ke vi tion diras!

BRACK
Tamen ßi estas ja ege laªdata, mi aªdas.

LØVBORG
Estas ßuste tio, kion mi celis. Kaj tial mi verkis la libron tia, ke €iuj povus ßin pense sekvi.

BRACK
Tre saße.

TESMAN
Sed kara Ejlert, -!

LØVBORG
Ãar nun mi volas provi restarigi min. Komenci denove.

TESMAN
(iom ßenata)       Jes, tion vi do volas?  Ãu?

LØVBORG
(ridetas, formetas la €apelon kaj tiras paketon en paperkovra¢o el la poÙo de la mantelo)                                              Sed kiam tio €i eldonißos, Jørgen Tesman - tiam vi nepre legu.  Ãar jen defini­tive la ßusta. Tio en kio mi mem estas.

TESMAN
 Nu?  Kaj kio do tio estas?

LØVBORG
Estas la daªrigo.

TESMAN
La daªrigo? De kio?

LØVBORG
De la libro.

TESMAN
De la nova?

LØVBORG
Kompreneble.

TESMAN
Jes, sed kara Ejlert, - ßi enhavas ja la temon ßis niaj tagoj!

LØVBORG
 Ïi enhavas. Kaj tiu €i temas pri la estonteco.

TESMAN
Pri la estonteco! Sed bona Dio, pri ßi ni ja nenion scias!

LØVBORG
Ne. Sed tamen estas io kaj tio pri ßi direnda.                       
(malfermas la paketon)                 Jen, rigardu -

TESMAN
Sed ne estas via manskribo.

LØVBORG
Mi diktis.                        
(foliumas la paperojn)               Ïi estas dividita en du sekciojn. La unua temas pri la kultur-potencoj de la estonteco. Kaj tiu dua -                        (foliumas iom pli antaªen)                -  tiu temas pri la estonta kultur-evoluo.

TESMAN
Mirinde! Pri tiaj temoj mi neniam ekpensus skribi.

HEDDA
(€e la vitra pordo, frapetadas la vitron)                                                 Hm  - Ho - ne.

LØVBORG
(metas la paperojn en la kovra¢on kaj metas la paketon sur la tablon)        Mi ßin kunprenis, €ar mi intencis iom legi por vi €ivespere.

TESMAN
Jes, estas tre afable de vi.
Sed €ivespere -?                     (rigardas al Brack)                    Mi vere ne scias, kiel tio ordißus -

LØVBORG
Nu, do alian fojon.
Ne urßas.

BRACK
Mi devas klarigi al vi, sinjoro Løvborg, - okazos eta aranßo €e mi €ivespere. Precipe por Tesman, komprenu -

LØVBORG
(ser€as la €apelon)                Nu, - do mi ne pli longe -

BRACK
Ne, aªskultu nun.  Ãu vi ne povus fari al mi la plezuron kunveni?

LØVBORG
(abrupte kaj decide)                  Ne, tion mi ne povas. Mi sincere dankas vin.

BRACK
Jen kio? Kunvenu. Ni estos eta elektita rondo.
Kaj kredu, ke estos vivece, kiel sinjorino Hed -, kiel sinjorino Tesman diras.

LØVBORG
Pri tio mi ne dubas. Sed tamen -

BRACK
Kaj vi povus kunpreni vian manuskripton, kaj legi por Tesman tie €e mi.  Ãar mi havas sufi€e da €ambroj.

TESMAN
Jes pensu, Ejlert, - tion vi povus fari!  Ãu?

HEDDA
(intervenas)        Sed kara, €ar sinjoro Løvborg tute ne volas! Mi estas certa, ke sinjoro Løvborg multe pli Ùatas resti €i tie kaj havi vespermanßon kun mi.

LØVBORG
(ekrigardas Ùin)      Kun vi, sinjorino!

HEDDA
Kaj kun sinjorino Elvsted.

LØVBORG
 Ãu? -            
(pasante)               £in mi preterpase renkontis tagmeze.

HEDDA
Ãu vere? Jes, Ùi venos €i tien. Kaj tial estas preskaª necese, ke vi restos, sinjoro Løvborg.  Ãar alie Ùi ne havos iun por akompani sin hejmen.

LØVBORG
Jen vero. Jes, multan dankon, Sinjorino, - do mi restos €i tie.

HEDDA
Kaj mi nur donu al la servistino etan informon -

(£i iras al la pordo de la antaª€ambro kaj sonorigas. Berte envenas. Hedda parolas mallaªte kun Ùi kaj montras al la malantaªa €ambro. Berte kapjesas kaj ree eliras.)

TESMAN
(samtempe al Ejlert Løvborg)  Aªdu, Ejlert, - €u estas tiu €i nova temo, - tiu pri la estonteco, - pri kiu vi intencas fari prelegojn?

LØVBORG
Jes.

TESMAN
Ãar mi aªdis €e la librovendisto, ke vi eble donos serion da prelegoj €i tie dum la aªtuno.

LØVBORG
Jes, mi faros. Vi ne devas ripro€i min pro tio, Tesman.

TESMAN
Ne, pro Dio, kompreneble ne! Sed -?

LØVBORG
Mi bone komprenas, ke por vi iom kontraªas.

TESMAN
(malgaja)           Ho, mi ne povas ja postuli, ke pro mi vi -

LØVBORG
Sed mi atendas ßis kiam vi ekhavos vian oficon.

TESMAN
Vi atendas! Jes sed, - jes sed, - €u vi ne volas konkuri?  Ãu?

LØVBORG
Ne.
Mi nur volas venki vin. En la opinio de la publiko.

TESMAN
Sed, bona Dio, - do onklino Julle tamen pravißis!
Ho jes, - mi tion ja sciis! Hedda! Jen imagu, - Ejlert Løvborg tute ne volas kontraªi nin!

HEDDA
(abrupte)               Nin? Tenu min ekster tio.

(£i iras al la malantaªa €ambro, kie Berte staras metante sur la tablon pleton kun karafoj kaj glasoj. Hedda kapsignas aprobe, kaj ree venas antaªen. Berte eliras.)

TESMAN
(samtempe)      Sed vi, asesoro Brack, - Kion vi diras al tio €i?  Ãu?

BRACK
Nu, mi diras, ke gloro kaj venko - hm, - povas ja esti treege belaj aferoj -

TESMAN
Jes certe povas esti. Sed tamen -     

HEDDA
(rigardas Tesman kun malvarma rideto)                £ajnas al mi, ke vi staras kvazaª fulmofrapita.

TESMAN
Jes, - proksimume tia, - mi opinias -

BRACK
Estis ja vere fulmotondro, kiu pasis super ni, Sinjorino.

HEDDA
(montras al la malantaªa €ambro)             Ãu la sinjoroj bonvolas eniri por preni glason da frida pun€o?

BRACK
(rigardas sian horloßon)           Forirsalute? Jes, eble ne estus rifuzinde.

TESMAN
Bonege, Hedda! Vere bonege! En tia sangvina animstato, en kia mi nun trovißas -

HEDDA
Bonvolu, ankaª vi, sinjoro Løvborg.

LØVBORG
(rifuzante)                                 Ne, multan dankon. Ne por mi.

BRACK
Sed, bona Dio, - frida pun€o vere ne estas veneno, mi scias.

LØVBORG
Eble ne por €iuj.

HEDDA
Jen, mi distru sinjoron Løvborg dume.

TESMAN
Nu ja, kara Hedda, tion faru do.

(Li kaj Brack iras en la malantaªan €ambron, eksidas, trinkas pun€on, fumas cigaredojn kaj parolas gajhumore dum la sekvanta sceno. Ejlert Løvborg restas staranta €e la forno. Hedda iras al la skribotablo)

HEDDA
(per iom laªtigita vo€o)                                      Nun mi montros al vi kelkajn fotojn, se vi emas.  Ãar Tesman kaj mi - ni faris ekskurson tra Tirolo dum la hejmenvojaßo.

(£i venas kun albumo, kiun Ùi metas sur la tablon apud la sofo, kaj eksidas en ties superan angulon. Ejlert Løvborg proksimißas, haltas kaj rigardas Ùin. Poste li prenas seßon kaj eksidas €e Ùia maldekstra flanko kun la dorso al la malantaªa €ambro)

HEDDA
(malfermas la albumon)           Jen rigardu tiun monto­dorson, sinjoro Løvborg! Estas la Ortlermontaro. Tesman skribis sube. Jen estas: Ortlermontaro €e Meran.

LØVBORG
(kiu konstante Ùin rigardas, diras mallaªte kaj malrapide)          Hedda - Gabler

HEDDA
(ekrigardas lin rapide)                     Nu! Ts!.

LØVBORG
(ripetas malrapide)           Hedda Gabler!

HEDDA
(rigardas en la albumon)           Jes, tiel mi nomißis en pli frua tempo. Tiam, -  kiam ni du konis unu la alian.

LØVBORG
Kaj de nun, - kaj dum la tuta vivo, - mi do devas kutimigi min ne plu diri Hedda Gabler.

HEDDA
(daªre foliumante)        Jes, vi devas. Kaj mi opinias, ke vi devas praktiki sufi€e frutempe. £ajnas al mi, ke ju pli frue, des pli bone.

LØVBORG
(kun indignoplena vo€o)                 Hedda Gabler edzin­ißita? Kaj tia kun - Jørgen Tesman!

 HEDDA
Jes, - tiel okazas.

LØVBORG
Ho, Hedda, Hedda, -  kiel povis vi do for¢eti vin mem!

HEDDA
(rigardas lin akre)                         Nu? Ne tiele nun.

LØVBORG
Kiel do?           
(Tesman envenas kaj iras al la sofo) 

HEDDA
(aªdas lin veni kaj diras indiferente)        Kaj tio €i, sinjoro Løvborg, tio estas vido de malsupre en la Ampezzo­valo. Jen rigardu tiujn montopintojn.  (afable rigardas Tesman)                                Kio do nomißas tiuj strangaj montopintoj?

TESMAN
Lasu min rigardi.
Ho, estas la Dolomitoj, tiuj.

HEDDA
Ïuste ja! - estas la Dolomitoj, sinjoro Løvborg.

TESMAN
Hedda, - mi nur volis demandi, €u ni ne tamen enmetu iom da pun€o?
Almenaª al vi, Hedda.  Ãu?

HEDDA
Jes, dankon.  Kaj eble kelkajn kukojn.

TESMAN
Ne cigaredojn?

HEDDA
Ne.

TESMAN
Bone.

(Li iras en la malantaªan €ambron kaj dekstren. Brack sidas tie kaj observadas Hedda kaj Løvborg.)

LØVBORG
(mallaªte kiel antaªe)                   Nu, respondu al mi, Hedda, - kiel vi povis tion €i fari?

HEDDA
(aspekte profunde studante la albumon)                         Se vi daªre kondutos intime, mi ne volas kun vi paroli.

LØVBORG
Ãu mi ne rajtas e€ kiam ni estas solaj?

HEDDA
Ne. Vi povas tiel pensi. Sed vi ne rajtas tiel paroli.

LØVBORG
Aha, mi komprenas.
Tio ofendas vian amon - al Jørgen Tesman.

HEDDA
(ekrigardas lin kaj ridetas)         Amon? Ne, nun vi estas sprita!

LØVBORG
Do ne amon!

HEDDA
Tamen nenian malfidelecon! Tia¢on mi ne volas akcepti.

LØVBORG
Hedda, - respondu al mi nur tion solan -

HEDDA
Ts!

(Tesman kun pleto venas de la malantaªa €ambro)

TESMAN
Jen! Jen la bona¢oj.

(Li metas la pleton sur la tablon.)

HEDDA
Kial vi mem servas?

TESMAN
(verÙas en la glasojn)                 Jes, €ar mi trovas, ke estas tiom amuze servi vin, Hedda.

HEDDA
Sed vi ja verÙis en ambaª glasojn. Kaj sinjoro Løvborg ja ne deziras -

TESMAN
Ne, sed sinjorino Elvsted ja baldaª venos.

HEDDA
Jes, vere, - sinjorino Elvsted -

TESMAN
Ãu vi Ùin forgesis?  Ãu?

HEDDA
Ni tiom profundißis en tion €i.             
(montras al li bildon)                   Ãu vi memoras tiun etan vilaßon?

TESMAN
Ho, estas tiu malsupre de Brennerpasejo! Estas tie, kie ni devis restadi la tutan nokton -

HEDDA
- kaj renkontis tiun aron da vivecaj somer­gastoj.

TESMAN
Jes, vere estis tie. Imagu - se ni tiam povus havi vin kun ni, Ejlert! Nu!                        
(Li iras kaj sidigas sin €e Brack)

LØVBORG
Respondu al mi sole tion, Hedda -

HEDDA
Nu?

LØVBORG
Ãu ne estis amo, e€ ne en la rilato kun mi? Ne guto, - ne simileco de amo, e€ ne en tio?

HEDDA
Nu, €u vere estis? Por mi aspektis, kvazaª ni estas du bonaj kamaradoj. Du vere intimaj amikoj. 
(ridetas) Precipe vi estis tre nekaÙema.

LØVBORG
Estis vi, kiu tion deziris.

HEDDA
Kiam mi retropensas, Ùajnas al mi, ke estis io bela, io alloga, - io kuraßa en - en tiu kaÙema intimeco - tiu kamaradeco, pri kiu neniu vivanta homo ion flaris.

LØVBORG
Jes, €u ne, Hedda!  Ãu ne tiel estis? - Kiam mi vizitis vian patron tiel dum la posttagmezoj -. Kaj la generalo sidis €e la fenestro legante la gazetojn, - kun la dorso al ni turnita -

HEDDA
Kaj ni du en la sofo en la angulo -

LØVBORG
Ãiam kun la sama ilustrita  revuo antaª ni -

HEDDA
Pro manko de albumo, jes.

LØVBORG
Jes, Hedda, - kaj kiam mi konfesis por vi -! Rakontis al vi pri mi mem tion, kion neniu alia tiam sciis. Sidis tie kaj konfesis, ke mi eliris dibo€ante tagojn kaj noktojn. Dibo€is tagnokton post tagnokto. Ho, Hedda, kia estis tiu potenco en vi, kiu devigis min konfesi tia¢ojn?

HEDDA
 Ãu vi imagas, ke estis iu potenco en mi?

LØVBORG
Jes, kiel mi alie tion klarigu al mi?
Kaj €iuj tiuj - en pudoro volvitaj demandoj, kiujn vi al mi faris -

HEDDA
Kaj kiujn vi ege bone komprenis -

 LØVBORG
Jen, ke vi povis sidi kaj tiel fari demandojn! Tute senhonte!

HEDDA
En pudoro volvitaj do estis.

LØVBORG
Jes, tamen senhonte. El€erpige demandi min pri  ‑ pri €iuj tia¢oj!

HEDDA
Kaj ke vi igis vin respondi, sinjoro Løvborg.

LØVBORG
Jes, estas ja ßuste tio, kion mi ne komprenas - nun poste. Sed diru do al mi, Hedda, - €u ne estis amo funde en nia rilato?  Ãu ne estis de via flanko, kvazaª vi dezirus lavi min pura, - kiam mi rifußis al vi por konfesi?  Ãu ne estis tiel?

HEDDA
Ne, ne ekzakte.

LØVBORG
Kio vin do instigis?

HEDDA
Ãu aspektas por vi tiom nekompreneble, se junulino - kiam povas okazi tiel - sekrete -

LØVBORG
Nu?

HEDDA
Ke Ùi dezire volas rigardi en mondon, pri kiu -

LØVBORG
Pri kiu -?

HEDDA
- pri kiu oni ne rajtas ion scii?

LØVBORG
Jen, tio do estis?

HEDDA
Ankaª tio.
Ankaª tio, - mi imagas.

LØVBORG
Kamaradeco en avido de la vivoßuo.
Sed kial tio do ne povus daªri?

HEDDA
Pro tio vi mem kulpas.

LØVBORG
Estas vi, kiu rompis.

HEDDA
Jes, kiam danßero minacis, ke realißo venus en la rilato. Honto al vi, Ejlert Løvborg, kiel povis vi atenci vian - vian fideman kamaradon!

LØVBORG
(premegas la manojn)                  Ho, kial vi ne realigis la minacon? Kial vi ne mortpafis min, kiel vi minacis!

HEDDA
Tiom mi timas la skandalon.

LØVBORG
Jes, Hedda. Funde vi estas malkuraßa.

HEDDA
Terure malkuraßa.       
(Ùanßas sintenon)   Sed estis ja feli€e por vi. Kaj poste vi ja konsolis vin tiom rave €e la familio Elvsted.

LØVBORG
Mi scias, kion Tea konfidis al vi.

HEDDA
Kaj eble vi konfidis ion pri ni du?

LØVBORG
E€ ne vorton.
Tia¢ojn Ùi estas tro stulta por kompreni.

HEDDA
Stulta?

LØVBORG
En tiaj aferoj Ùi estas stulta.

HEDDA
Kaj mi estas malkuraßa.       
(klinas sin pli proksimen al li, sen lin rigardi en la okulojn, kaj diras pli mal­laªte)  Sed nun mi volas ion konfidi al vi.

LØVBORG
(atente)               Nu?

HEDDA
Tio ke mi ne kuraßis mortpafi vin -

LØVBORG
Jes?!

HEDDA
- tio ne estis mia plej fia malkuraßo - tiun vesperon.

LØVBORG
(rigardas Ùin momenton, komprenas, kaj flustras pasie)        Ho, Hedda! Hedda Gabler! Nun mi ekvidas kaÙitan fundon sub nia kamaradeco! Vi kaj mi -! Tamen estis la deziro pri vivo en vi -

HEDDA
(mallaªte, sed kun akra ekrigardo)          Gardu vin! Ne imagu ion tian!

(Mallumißadas. La pordo de la antaª€ambro estas de ekstere malfermata de Berte.)

HEDDA
(klake fermas la albumon kaj vokas ridetante)  Nu, fine! Kara Tea, - jen do, envenu!

(Sinjorino Elvsted venas de la antaª€ambro. £i estas vizite vestita. La pordo fermißas malantaª Ùi.)

HEDDA
(en la sofo, etendas la brakojn al Ùi)        Dol€a Tea, - vi ne povas imagi, kiom mi atendis vin!

(Sinjorino Elvsted preterpase interÙanßas etan saluton kun la sinjoroj en la malantaªa €ambro, iras al la tablo kaj donas al Hedda la manon. Ejlert Løvborg ekstaris. Li kaj sinjorino Elvsted sin salutas per muta kapklino.)

ELVSTED
Eble mi devus eniri por iom paroli kun via edzo? 

HEDDA
Ho, tute ne.
Lasu tiujn du sidi. Ili baldaª foriros.

ELVSTED
Ili foriros?

HEDDA
Jes, ili eliros drinkfesteni.

ELVSTED
(rapide al Løvborg)                         Sed certe vi ne?

LØVBORG
Ne.

HEDDA
Sinjoro Løvborg - li restos €e ni.

ELVSTED
(prenas seßon kaj volas eksidi apud li)                     Ho, kiom agrable €i tie estas!

HEDDA
Ne dankon, mia eta Tea. Ne tie! Bele venu €i tien al mi. Mi volas esti meze inter vi.

ELVSTED
Jes, tute kiel vi volas.

(£i €irkaªiras la tablon kaj eksidas en la sofon dekstre de Hedda. Løvborg ree eksidas sur la seßon.)

LØVBORG
(post mallonga paªzo, al Hedda)                          Ãu Ùi ne estas ßue rigardinda?

HEDDA
(glite tuÙetas Ùiajn harojn)       Nur rigardinda?

LØVBORG
Jes.  Ãar ni du - Ùi kaj mi, - ni estas du veraj kamaradoj. Ni absolute fidas unu la alian. Kaj ni povas sidi kune kaj libere interparoli -

HEDDA
Sen pudoraj diskreta¢oj, sinjoro Løvborg? -

LØVBORG
Nu -

ELVSTED
(mallaªte, sin kro€ante al Hedda)              Ho, kiom feli€a mi estas, Hedda!  Ãar, -  imagu, -  li diras, ke mi ankaª inspiris lin.

HEDDA
(rigardas Ùin ridetante)            Aj, €u li tion diras?

LØVBORG
Kaj tian kuraßon en agoj, kian Ùi havas, sinjorino Tesman?

ELVSTED
Ho, Dio, - mi kuraßon!

LØVBORG
Treege - kiam temas pri la kamarado.

HEDDA
Jes, kuraßon - ja! Se oni nur tian havus.

LØVBORG
Kaj kion do vi pensas?

HEDDA
Tiam oni povus eble ankoraª vivi la vivon.                                   
(subite Ùanßißas)    Sed nun, mia plej kara Tea, - nun vi trinku glason da frida pun€o.

ELVSTED
 Ne dankon, - mi neniam trinkas tia¢ojn.

HEDDA
Nu, do vi, sinjoro Løvborg.

LØVBORG
Dankon, ankaª mi ne.

ELVSTED
Ne, ankaª li ne!

HEDDA
(rigardas lin firme)                     Tamen €ar mi nun tion volas?

LØVBORG
Neniel utilas.

HEDDA
(ridas)                Mi do tute ne havas iun povon super vi, mi povrulino?

LØVBORG
Ne en tiu rilato.

HEDDA
Serioze dirite, mi tamen opinias ke vi devus tion fari. Pro vi mem.

ELVSTED
Ho ne, Hedda -!

LØVBORG
Kaj kial?

HEDDA
Aª pro la homoj, ßuste dirite.

LØVBORG
Vere?

HEDDA
Alie oni povus ja ekhavi la opinion, ke vi - tiel funde - ne sentas vin sufi€e hardita - ne sufi€e certa pri vi mem.

ELVSTED
(mallaªte)          Ho, ne, ne, Hedda -!

LØVBORG
La homoj povas kredi, kion ili volas, - ßis plue.

ELVSTED
(ßoje)                Jes, €u ne vere!

HEDDA
Tion ja montris klare la vizaßo de asesoro Brack. 

LØVBORG
Kiel do?

HEDDA
Li ridetis iom moke, kiam vi ne kuraßis eniri tien al la tablo.

LØVBORG
Mi ne kuraßis! Mi prefere volis ja resti €i tie kaj paroli kun vi.

ELVSTED
Estis ja tute kompreneble, Hedda.

HEDDA
Sed tion la asesoro ne povis suspekti. Kaj mi ankaª vidis, ke li ekridetis kaj ¢etis okulumon al Tesman, kiam vi e€ ne kuraßis kunveni al tiu povra, eta festeno.

LØVBORG
Kuraßis! Vi diras ke mi ne kuraßis?

HEDDA
Ne mi. Sed tiel asesoro Brack komprenis la staton.

LØVBORG
Lasu nur tion al li.

HEDDA
Vi do ne kuniros?

LØVBORG
Mi restos €e vi kaj Tea.

ELVSTED
Jes, Hedda, - tion vi ja povas pensi.

HEDDA
(ridetas kaj kapklinas aprobe al Løvborg)        Do fundamente solide masonita. Principofirma por €iam. Jen kia devas esti viro!                         (turnas sin al sinjorino Elvsted kaj frapetas Ùin)                           Nu, €u mi ne tion diris, kiam vi, tute freneza, venis €i tien €imatene -

LØVBORG
(mirigita)           Freneza!

ELVSTED
(terurigita)          Hedda, - Hedda do -!

HEDDA
Jen, rigardu nur mem!
Ne estas ja necese iri en tiu morta timo -               (interrompante)      Do, jen ni tri povas esti gajaj!

LØVBORG
(estas skuita)        Aha, - kio do estas tio €i, sinjorino Tesman!

ELVSTED
Ho Dio, ho Dio, Hedda!
Kion vi diras! Kion vi faras!

HEDDA
Restu nur trankvila!
La abomena asesoro sidas vin observante.

LØVBORG
En morta timo, do. Pro mi.

ELVSTED
(mallaªte, plende)              Ho, Hedda, - nun vi igis min tute malfeli€a!

LØVBORG
(rigardas Ùin dum momento fikse; grimacas)                         Do tio estis de la kamarado la senrezerva fido al mi.

ELVSTED
(petoplene)         Ho, kara amiko, - vi devas unue aªskulti -!

LØVBORG
(prenas unu el la plenaj pun€oglasoj, suprenlevas ßin, kaj diras malrapide per raªka vo€o)        Via tosto, Tea! 
(li malplenigas la glason, demetas ßin kaj prenas la alian)

ELVSTED
(mallaªte)            Ho, Hedda, Hedda, - kial vi tion volus!

HEDDA
Volus! Mi? 
Ãu vi estas freneza?

LØVBORG
Kaj ankaª toston por vi, sinjorino Tesman. Dankon pro la vero.  Ïi vivu! 
(li trinkas kaj volas denove plenigi la glason)

HEDDA
(metas la manon sur lian brakon)                         Nu, nu, - ne pli nune. Memoru, ke vi iros en festenon.

ELVSTED
Ne, ne, ne!

HEDDA
£-Ù! Ili sidas vin rigardante.

LØVBORG
(demetas la glason)                         Vi, Tea, - diru nun la veron. 

ELVSTED
Jes!

LØVBORG
Ãu la notario sciis, ke vi postvojaßus min?

ELVSTED
(tordas siajn manojn)             Ho, Hedda, - vi aªdas pri kio li demandas!

LØVBORG
Ãu estis interkonsento inter vi kaj li, ke vi vojaßu al la urbo por observi min? Eble estis la notario mem, kiu igis vin tion fari? Aha, vi, - eble li denove bezonis min en la oficejo! Aª €u estas €e la kartotablo ke mi mankis al li?

ELVSTED
(mallaªte, ßemplende)                              Ho, Løvborg, Løvborg -!

LØVBORG
(prenas glason kaj volas ßin plenigi)                  Ankaª tosto por la maljuna notario!

HEDDA
(lin deturnante)    Ne pli nun. Memoru, ke vi eliru por legi por Tesman!

LØVBORG
(trankvile, demetas la glason)               Estis stulte de mi, Tea, tio €i. Jen konduti tiel, mi pensas. Ne koleru pro mi, vi kara, kara kamarado. Vi vidos, - kaj vi kaj la aliaj, - ke kvankam mi iun fojon falis, do -. Nun mi restarißis! Pere de via helpo, Tea. 

ELVSTED
(ßojbrile)                Ho Dio, dankon -!

(Brack intertempe rigardis sian horloßon. Li kaj Tesman ekstaras kaj venas en la salonon.)

BRACK
(prenas sian €apelon kaj mantelon)          Jen, sinjor­ino Tesman, nun estas horo por foriri.

HEDDA
Nun do estas.

LØVBORG
(ekstaras)                Ankaª por mi, sinjoro Asesoro.

ELVSTED
(mallaªte kaj petante)             Ho, Løvborg, - ne faru! 

HEDDA
(pin€as Ùian brakon)              Ili aªdas vin!

ELVSTED
(krias malforte)                         Aj!

LØVBORG
(al Brack)           Vi bonvole invitis min kunveni.

BRACK
Jen, vi tamen venos?

LØVBORG
Jes, multan dankon.

BRACK
Por mi ßojege -

LØVBORG
(ekprenas la paketon de paperoj kaj diras al Tesman)            Ãar mi dezirus montri al vi ion kaj alia¢on antaª ol ßin transdoni.

TESMAN
Jen, imagu, - estos amuze! - Sed kara Hedda, kiel vi hejmenirigos sinjorinon Elvsted?  Ãu?

HEDDA
Nu, por tio ni €iuokaze trovos rimedon.

LØVBORG
(rigardas la sinjorinojn)           Sinjorino Elvsted? Kompreneble mi revenos por Ùin ser€i.          (pli proksime)  Proksim­ume je la deka, sinjorino Tesman?  Ãu tio konvenas?

HEDDA
Jes, certe.
Ege konvene.  

TESMAN
Nu, do €io estas en bona ordo. Sed min vi ne devas atendi tiom frue, Hedda.

HEDDA
Ho, kara, vi restu tiom longe - tiom longe, kiom vi volas.

ELVSTED
(en obtuza timo)  Sinjoro Løvborg, - mi do restos €i tie, ßis vi revenos.

LØVBORG
(kun la €apelo en la mano)            Memkompreneble, Sinjorino.

BRACK
Kaj jen ekveturas la amuzad-trajno, miaj sinjoroj! Mi esperas, ke ni festenos vivece, kiel certa bela sinjorino diradas.

HEDDA
Aj, se la bela sinjorino povus €eesti nevidata -!

BRACK
Kial nevidata?

HEDDA
Por aªskulti iujn el viaj sprita¢oj sen pudoraj diskreta¢oj, sinjoro Asesoro.

BRACK
(ridas)                     Tion mi ne volas konsili al la bela sinjorino.

TESMAN
(ankaª li ridas)     Ne, nun vi estas amuza, Hedda. Jen, imagu!

BRACK
Nu, adiaª, adiaª, sinjorinoj!

LØVBORG
(kapklinas adiaªe)                   Do je la deka.

(Brack, Løvborg kaj Tesman eliras tra la pordo de la antaª€am­bro. Samtempe Berte venas de la malantaªa €ambro kun eklumigita lampo, kiun Ùi metas sur la salontablon, kaj eliras la saman vojon.)

ELVSTED
(ekstaris kaj maltrankvile paÙas sur la planko)                  Hedda, - Hedda, - al kio tio €i kondukos!

HEDDA
Je la deka, - tiam li do revenos.
Mi vizie vidas lin. Kun vitfolioj en la hararo. Verva kaj vigla -

ELVSTED
Dio donu ke tiel estos.

HEDDA
Kaj tiam, vidu, - tiam li estos regajninta la regadon de si mem. Tiam li estos libera homo dum €iuj siaj tagoj.

ELVSTED
Ho Dio, jes, - se nur tiel li venos, kiel vi lin vizias.

HEDDA
Tiel kaj ne alimaniere li venos!              
(ekstaras kaj sin proksimigas)          Dubu pri li, vi, tiom longe kiom vi volas. Mi fidas lin. Kaj nun ni testu -

ELVSTED
Vi havas iun kaÙ-intencon, Hedda!  

HEDDA
Jes, estas. Unu fojon en la vivo mi volas havi potencon sur la sorto de homo.

ELVSTED
Ãu vi ne tion havas?

HEDDA
Ne havas - kaj neniam havis.

ELVSTED
Sed sur via edzo do?

HEDDA
Hoj, tio efektive valorus la penon. Ho, se vi povus kompreni, kiom malri€a mi estas. Kaj  vi havu la favoron esti tiom ri€a!         
(€irkaªbrakas Ùin pasie)                Mi pensas, ke mi tamen forbruligos viajn harojn.

ELVSTED
Lasu min! Lasu min! Mi timas vin, Hedda!

BERTE
(en la pordaperturo)       La tetablo estas pretigita en la manßo€ambro, Sinjorino.

HEDDA
Bone. Ni venos.

ELVSTED
Ne, ne, ne!
Mi prefere iru hejmen sola! Tuj!

HEDDA
Sensenca¢o! Unue vi havu tiun teakvon, vi eta stultulino. Kaj poste, - Je la deka, - revenos Ejlert Løvborg  - kun vitfolioj en la hararo.

(Kvazaª perforte Ùi tiras sinjor­inon Elvsted al la pordo.)

 

 


                                          TRIA AKTO

 

(La €ambro de gesinjoroj Tesman. La pordokurtenoj estas tiritaj antaª la aperturo. Tiel same antaª la vitra pordo. Sur la tablo la kerosenlampo kun Ùirmilo, me€o malsuprenÙraªbita, lumas malklare. En la forno, kies pordo estas malferma, estis fajro, kiu nun preskaª estingißis)

(Sinjorino Elvsted, envolvita en granda Ùalo kaj kun la piedoj sur skabelo, sidas tute apud la forno, malantaªenklinita en la apogseßo. Hedda kuÙas vestita, dormante sur la sofo kun kovrilo sur si.)

ELVSTED
(post paªzo, ekrektigas sin en la seßo kaj aªskultas atente. Poste, laca, Ùi denove mallevißas kaj mallaªte plendas.)               Ankoraª ne! - Ho Dio, - ho Dio, - ankoraª ne.

(Berte singardeme Ùteliras enen tra la pordo de la antaª­€ambro. £i havas leteron en la mano)

ELVSTED
(turnas sin kaj flustras maltrankvile)       Nu, - €u iu venis?

BERTE
 
(mallaªte)            Jes, ¢us venis knabino kun tiu €i letero. 

ELVSTED
(rapide, etendas la manon)                         Letero! Donu al mi!

BERTE
Ne, ßi estas por la doktoro, Sinjorino.

ELVSTED
Nu tiel.

BERTE
Estis la servistino de fraªlino Tesman, kiu alportis ßin. Mi metos ßin €i tien sur la tablon.

ELVSTED
Jes, tion faru.

BERTE
(demetas la leteron)              Estas plej bone, ke mi estingu la lampon.  Ïi fumas.

ELVSTED
Jes, estingu. Baldaª farißos taglumo.

BERTE
(estingas)           Jam estas taglumo, Sinjorino.

ELVSTED
Jes, hela tago!
Kaj ankoraª ne hejmenveninta -!

BERTE
Ho, Dio, - mi pensis ke tiel okasus.

ELVSTED
Vi tion pensis?

BERTE
Jes, kiam mi vidis ke certa viro estas reveninta al la urbo, tiam -. Kaj ilin kuntiris.  Ãar pri tiu sinjoro oni ja aªdis sufi€e antaª iom da tempo.

ELVSTED
Ne tiom laªte parolu. Vi vekas Sinjorinon.

BERTE
(rigardas al la sofo kaj suspiras)                                  Ne, Dio, - lasu Ùin nur dormi, kompatindulinon. -  Ãu mi metu ion pli en la fornon?

ELVSTED
Dankon, ne por mi.

BERTE
Jen do.             
(Ùi malrapide eliras tra la pordo de la antaª€ambro)

HEDDA
(vekißas pro la fermo de la pordo kaj supren­rigardas)            Kio estas -!

ELVSTED
Estis nur la servistino -

HEDDA
(€irkaªrigardas)  Ha, jen en la salono -! Jes nun mi ja memoras -        (rektigas sin, sidanta sur la sofo, stre€as sin kaj frotas siajn okulojn)            Kioma horo estas, Tea?

ELVSTED
(rigardas sian horloßon)           Ïi jam pasis la sepan.  

HEDDA
Kiam revenis Tesman?

ELVSTED
Li ankoraª ne revenis.

HEDDA
Ankoraª ne hejmenvenis?

ELVSTED
(ekstaras)           E€ ne unu revenis.

HEDDA
Kaj ni, kiuj sidis €i tie maldormante kaj atendante ßis la kvara -

ELVSTED
 
(tordas la manojn)                  Kaj tiel kiel mi lin atendis!

HEDDA
(oscedas kaj diras kun la mano kovrante la buÙon)                        Ho jes, - pro tio ni estus nin Ùparintaj.

ELVSTED
Ãu vi iom dormis poste?

HEDDA
Ho jes, Mi opinias, ke mi dormis sufi€e bone. 
Ãu vi ne?

ELVSTED
E€ ne momenton. Mi ne povis, Hedda. Estis tute neeble por mi.

HEDDA
(ekstaras kaj proksimißas al Ùi)                          Nu, nu, nu! Ne estas kaªzo por maltrankvilo. Mi bone komprenas kiel statas.

ELVSTED
Jes, kaj kion vi do kredas?  Ãu vi povas al mi diri?

HEDDA
Nu, kompreneble tre longe daªris €e la asesoro ‑

ELVSTED
Ho Dio, jes, - certe daªris. Sed tamen -

HEDDA
Kaj jen, vidu, tiam Tesman ne volis hejmenveni kaj fari bruon kaj sonorigi meze dum la nokto.                        
(ridas)  Eble li ankaª ne volis montri sin - tia ¢us post viveca festeno.

ELVSTED
Sed kara, - kien li do estus irinta?

HEDDA
Kompreneble li iris al la onklinoj kaj sin kuÙigis tie.
Ili havas ja lian antaªan €ambron atendanta.

ELVSTED
Ne, €e ili li ne povas esti.  Ãar ¢us venis letero al li de fraªlino Tesman. Jen ßi kuÙas.

HEDDA
Ãu?                        
(rigardas la surskribon)                                  Jes, vere estas de onklino Julle propramane. Nu, do li kompreneble restas €e la asesoro. Kaj Ejlert Løvborg, li sidas legante kun vitfolioj en la hararo.

ELVSTED
Ho Hedda, vi nur paroladas kaj diras ion pri kio vi mem ne kredas.

HEDDA
Vi vere estas stulta, Tea.

ELVSTED
Ho ja, bedaªrinde, mi do eble tia estas.

HEDDA
Kaj kiel morte laca vi aspektas.

ELVSTED
Jes, mi vere estas morte laca.

HEDDA
Nu, tial vi faru, kiel mi diras. Iru en mian €ambron kaj kuÙigu vin tempeton sur mia lito.

ELVSTED
Ho ne, ne, - mi tamen ne kapablas dormi.

HEDDA
Certe vi kapablas.

ELVSTED
Sed via edzo certe estos baldaª revenanta.
Kaj jen mi devas tuj scii -

HEDDA
Mi atentigos vin, kiam li revenos.

ELVSTED
Do, vi tion promesas, Hedda?

HEDDA
Jes, tion vi povas fidi.
Nur eniru kaj dormu dume.

ELVSTED
Dankon. Do mi tion provu.

(£i iras tra la malantaªa €ambro)
(Hedda iras al la vitra pordo kaj flankentiras la kurtenojn. Hela taglumo Ùutißas en la salonon. Poste Ùi prenas de la skribo­tablo malgrandan manspegulon, rigardas sin en ßi kaj ordigas la harojn. £i iras al la pordo de la antaª€ambro kaj premas la butonon de la sonorilo)               
(Berte iom poste envenas tra la pordo.)

 BERTE
Ãu Sinjorino ion deziras?

HEDDA
Jes, bonvole metu ion pli en la fornon.
Mi ja vere frostadas.

BERTE
Jes brr, - tuj kaj senprokraste estu varme.

(£i kunrastas la arda¢ojn kaj enmetas lignopecon)

BERTE
(haltas kaj aªskultas)              Nun oni sonorigas €e la €efpordo, Sinjorino.

HEDDA
Do eliru, kaj malfermu.
Mi mem okupißu pri la forno.

BERTE
Baldaª ekflamos.                        
(£i eliras tra la antaª­€ambra pordo.)

(Hedda genuas sur la skabelon kaj metas plurajn lignopecojn en la fornon.)
(Post mallonga daªro Jørgen Tesman envenas de la antaª€ambro. Li aspektas laca kaj iom serioza. £teliras piedpinte direkte al la pordaperturo, kaj volas engliti inter la kurtenojn.)

HEDDA
(apud la forno, ne suprenrigardante)                         Bonan matenon.

TESMAN
(turnas sin)         Hedda!            (proksimißas)      Sed kara vi, - tiom frue ellitißinta!  Ãu?

HEDDA
Jes, mi tre frue ellitißis hodiaª.

TESMAN
Kaj mi, kiu estis certa, ke vi ankoraª kuÙus dormante! Jen imagu, Hedda!

HEDDA
Ne parolu tiom laªte. Sinjorino Elvsted kuÙas ene €e mi.

TESMAN
Sinjorino Elvsted, €u Ùi restis dum la nokto?

HEDDA
Jes, neniu ja venis por Ùin ser€i.

TESMAN
Ne, do neniu faris.

HEDDA
(fermas la pordon de la forno kaj ekstaras)                         Nu, €u estis tiom amuze €e la asesoro?

TESMAN
Ãu vi estis timoplena pro mi?  Ãu?

HEDDA
Ne, pri tio mi e€ ne momenton pensis. Sed mi demandis, €u vi bone amuzißis.

TESMAN
Jes vere. Tiun €i fojon, do -. Sed pleje en la komenco, Ùajnas al mi.  Ãar tiam Ejlert legis por mi. Ni alvenis ja pli ol horon tro frue, - jen imagu! Kaj Brack tiom okupißis pri la aranßo. Sed dume Ejlert legis.

HEDDA
(eksidas dekstre de la tablo)            Nu? Rakontu -

TESMAN
(eksidas sur skabelon €e la forno)                      Sciu, Hedda, neeblas por vi imagi, kia verko tiu farißos! Certe estas io el la plej rimarkinda skribita. Jen imagu!

HEDDA
Ja, ja, tio ne interesas min -

TESMAN
Mi devas ion konfesi al vi, Hedda. Kiam li estis leginta, - io malica kreskis en mi.

HEDDA
Io malica?

TESMAN
Mi sidis kaj enviis Ejlert, ke li kapablis  skribi tia¢on.
Jen imagu, Hedda!

HEDDA
Jes, ja, mi ja imagas!

TESMAN
Kaj scii ke li, - tiel naturdotita - bedaªrinde tamen estas neplibonigebla.

HEDDA
Ãu vi ne sugestas, ke li havas pli da vitaleco ol la aliaj?

TESMAN
Ne, bona Dio -. Jen vidu, li tute ne povas moderigi sin meze en la ßuo.

HEDDA
Kaj en kio rezultißis €io - fine?

TESMAN
Nu, mi trovas, ke vere estis bakanalo, Hedda.

HEDDA
Ãu li havis vitfoliojn en la hararo?

TESMAN
Vitfoliojn? Ne, tion mi e€ ne videtis. Sed li donis longan, konfuzan paroladon por la virino, kiu inspiris lin dum la laboro. Ja, tiel li sin esprimis.

HEDDA
Ãu li nomis Ùin?

TESMAN
Ne, tion li ne faris. Sed mi ne povas imagi, ke estus iu alia ol sinjorino Elvsted.

HEDDA
Nu, - kie vi disißis de li?

TESMAN
Sur la vojo hejmen.
Ni ekiris, - la lastaj de ni, - samtempe. Kaj Brack ankaª kuniris por spiri freÙan aeron. Kaj jen, vidu, ni decidis akompani Ejlert hejmen. Jes, €ar li estis ja vere superÙarßita!

HEDDA
Do li estis.

TESMAN
Sed nun vi aªdu la plej rimarkindan, Hedda! Aª la bedaªrindan mi estus prefere dirinta. Ho, - mi preskaª hontas -  pro Ejlert - tion rakonti -

HEDDA
Jen do -?

TESMAN
Nu, dum ni tiel iris laªvoje, vidu, jen mi hazarde iom malantaªißis.
Nur kelkajn minutojn, - jen imagu!

HEDDA
Jes, ja, Dio, sed -?

TESMAN
Kaj kiam mi rapidas post la aliajn, jen, €u vi scias, kion mi trovas €e la vojrando?  Ãu?

HEDDA
Ne, kiel mi povus tion scii!

TESMAN
Nepre ne tion al iu ajn diru, Hedda. Atentu bone! Promesu al mi pro Ejlert.               
(tiras paketon en paper­volva¢o  el la poÙo de la mantelo)            Jen, imagu, - tion €i mi trovis.

HEDDA
Ãu ne estas la paketo, kiun li kunportis €i tien hieraª?

TESMAN
Jes, ßuste, estas lia valora, unika manu­skripto! Kaj tiun li tie promenante perdis - sen tion rimarki. Jen nur imagu, Hedda! Kiom bedaªrinde -

HEDDA
Sed kial do vi ne tuj redonis al li la paketon?

TESMAN
Ne, tion mi ne kuraßis - pro lia tiama stato -

HEDDA
Ãu vi e€ ne diris al iuj el la aliaj, ke vi ßin trovis?

TESMAN
Ho, tute ne.
Kompreneble ke tion mi ne volis fari respekte al Ejlert.

HEDDA
Do estas neniu, kiu scias, ke vi havas la manu­skripton de Ejlert Løvborg?

TESMAN
Ne, kaj tion ankaª neniu sciu.

HEDDA
Kaj poste, pri kio vi kun li interparolis?

TESMAN
Mi ne plu havis Ùancon kun li paroli. Ãar kiam ni venis en la stratojn, tiam li kaj du aª tri aliaj tute malaperis por ni.
Jen imagu!

HEDDA
Nu?
Ili do akompanis lin hejmen.

TESMAN
Jes, aspekte ili tion faris. Kaj ankaª Brack foriris.

HEDDA
Kaj kien vi poste stumblis?

TESMAN
Jen, mi kaj kelkaj el la aliaj, ni akompanis unu el la vivecaj uloj, kaj trinkis matenkafon tie €e li. Aª pli ßuste nomi ßin noktokafo.  Ãu? Sed kiam mi nun estos iom ripozinta - kaj kiam mi opinios ke Ejlert, la kompatindulo, satdormis, tiam mi devos iri al li kun tio €i.

HEDDA
(etendas la manon por la paketo)              Ne, - ne transdonu ßin! Ne tuj, mi diras. Lasu min legi ßin unue.

TESMAN
Ne, kara, bona Hedda, je Dio, tion mi ne kuraßas.

HEDDA
Vi ne kuraßas?

TESMAN
Ne, - €ar vi bone povas imagi, kiom malespera li farißos, kiam li vekißas, kaj mankas al li la manuskripto.  Ãar sciu ke li ne havas kopion! Tion li mem diris.

HEDDA
(rigardas lin kvazaª esplorante)          Kaj tia¢on oni ne povas denove skribi? Ankoraª fojon, €u?

TESMAN
Tio neniam eblus, mi kredas. 
Ãar la inspiro, - jen vidu -

HEDDA
Jes, ja, - ßuste tiel do estas -                        
(pasante)             Sed mi memoras, - jen letero por vi.

TESMAN
Ãu, imagu - !

HEDDA
(ßin donante)      Venis frue €i-matene.

TESMAN
De onklino Julle.
Kio do estas?

(metas la paketon sur la alian skabelon, malfermas la leteron, trakuras ßin kaj eksaltas)

TESMAN
Ho Hedda, - Ùi skribas, ke la bedaªrinda onklino Rina kuÙas €e la morto!

HEDDA
Tion oni devus ja atendi.

TESMAN
Kaj se mi dezirus ankoraª fojon vidi Ùin, mi devas rapidi. Mi tuj kuros tien.

HEDDA
(subpremas rideton)             Vi e€ volas kuri?

TESMAN
Ho, plej kara Hedda, - se vi povus decidigi vin kuniri! Jen imagu!

HEDDA
(ekstaras kaj diras lace kaj repuÙante)          Ne, ne; ne petu min pri tia¢o. Mi ne volas vidi malsanon kaj morton. Ne trudu al mi ion malbelan.

TESMAN
Nu, Dio do -!  
(€irkaªkuras)      Mian €apelon -?  Mian mantelon -? Nu, en la antaª€ambro -. Mi kore esperas, ke mi ne venos tro malfrue, Hedda?  Ãu?

HEDDA
Ho, nur kuru, kaj - 

(Berte venas €e la pordo de la antaª€ambro)

BERTE
Asesoro Brack staras ekstere, kaj demandas €u li povus enveni.

TESMAN
Je tiu €i tempo! Ne, nun ne eblas por mi akcepti lin.

HEDDA
Sed mi povas.                         
(al Berte)                Petu la asesoron enveni.             (Berte eliras)

HEDDA
(rapide flustrante)                                 La paketon, Tesman!                         (£i prenas ßin de la skabelo)

TESMAN
Jes, donu ßin al mi!

HEDDA
Ne, ne, mi kaÙos ßin por vi dume.

(£i iras al la skribotablo, kaj metas ßin en la librobreton. Tesman penas pro urßeco kaj ne kapablas surtiri la gantojn.)          (Asesoro Brack envenas de la antaª€ambro)

HEDDA
(kapklinas al li)      Nu, vi ja estas frumatena birdo.

BRACK
Jes, vi trovas, €u ne?                                   
(al Tesman)              Ãu ankaª vi eliros?

TESMAN
Jes, mi nepre devas viziti la onklinojn. Imagu, - la malsana, Ùi kuÙas €e la morto, la bedaªrinda.

BRACK
Nu Dio, €u tiel?
Sed jen ne lasu min reteni vin. En tia serioza momento -

TESMAN
Jes, mi vere devas kuri -. Adiaª! Adiaª!

(Li rapidas eksteren tra la antaª-€ambra pordo.)

HEDDA
(proksimißas)                             Aspekte estis pli ol vivece hejme €e vi €i tiun nokton, sinjoro Asesoro.

BRACK
Mi e€ ankoraª ne Ùanßis vestojn, sinjorino Hedda.

HEDDA
Ankaª vi ne?

BRACK
Ne, kiel vi vidas. Sed kion Tesman rakontis pri la noktaj traviva¢oj?

HEDDA
Oho, ion tedegan. Nur ke ili ie eniris kaj trinkis kafon.

BRACK
Pri tiu kafokunveno mi jam estas informita. Tie Ejlert Løvborg ne partoprenis, mi opinias?

HEDDA
Ne, antaªe ili jam akompanis lin hejmen.

BRACK
Ankaª Tesman?

HEDDA
Ne, sed kelkaj aliaj, li diris.

BRACK
(ridetas)             Jørgen Tesman vere estas naiva animo, sinjorino Hedda.

HEDDA
Jes, Dio scias ke li estas. Sed €u io kaÙißas en la afero?

BRACK
Jes, via suspekto ne estas senfunda.

HEDDA
Nu jen! Eksidu, kara Asesoro. Tiel vi rakontos pli bone.

(£i eksidas maldekstre de la tablo. Brack €e la longa flanko de la tablo proksime al Ùi.)

HEDDA
Nu jen, do?

BRACK
Mi havis apartajn kialojn por postsekvi la vojojn de miaj gastoj - aª pli ßuste dirite, de kelkaj el miaj gastoj €i-nokte.

HEDDA
Kaj inter ili eble estis ankaª Ejlert Løvborg?

BRACK
Mi devas konfesi - li estis.

HEDDA
Nun vi vere igas min scivolema -

BRACK
 Ãu vi scias, kie li kaj kelkaj el la aliaj pasigis la reston de la nokto, sinjorino Hedda? 

HEDDA
Se decas tion rakonti, jen faru.

BRACK
Kompreneble, decas rakonti. Nu, ili vizitis neordinare animitan vesperkunvenon.

HEDDA
De la pasia speco?

BRACK
De la plej pasia speco.

HEDDA
Iom pli pri tio €i, Asesoro -

BRACK
Løvborg estis antaªe invitita, ankaª li. Mi pri tio estis bone informita. Sed tiam li rifuzis veni.  Ãar nun li ja surmetis novan homecon, kiel vi scias.

HEDDA
Tie norde €e la notario Elvsted. Sed li tamen iris?

BRACK
Jes, vidu, sinjorino Hedda, - jen, bedaªrinde, €e mi vizitas lin la genio €ivespere -

HEDDA
Jes, tie li ja inspirißis, mi aªdas.

BRACK
Treege inspirißis. Nu, jen li ekhavis alian ideon, mi opinias.  Ãar ni virhomoj, bedaªrinde ne €iam estas tiom principfirmaj kiom  ni devus esti.

HEDDA
Nu, vi mem ja estas escepto, asesoro Brack. Sed jen pri Løvborg -?

BRACK
Jes, mallonge, - la fino estis, ke li alvenis en la salonojn de fraªlino Diana.

HEDDA
De fraªlino Diana?

BRACK
Estis fraªlino Diana, kiu prezentis la vesper­kunvenan programon. Por elektita rondo de amikinoj kaj admir­antoj.

HEDDA
Ãu tiu estas iu rußhara?

BRACK
Ïuste.

HEDDA
Iu tia - kantistino?

BRACK
Nu ja, - ankaª tio. Kaj krome ega €asistino  - de sinjoroj, - sinjorino Hedda. Vi certe aªdis pri Ùi. Ejlert Løvborg estis unu el Ùiaj plej varmaj protektantoj - en siaj pli prosperaj jaroj.

HEDDA
Kaj kiel tio €i finißis?

BRACK
Ne tre amikece, aspektas. Fraªlino Diana ver­Ùajne de la plej kortuÙa akcepto transiris al luktado -

HEDDA
Kontraª Løvborg?

BRACK
Jes. Li kulpigis Ùin aª la amikinojn, ke ili priÙtelis lin. Li pretendis, ke lia poÙbiletujo malaperis.
Kaj ankaª aliaj a¢oj. Mallonge, li estus farinta teruregan tumul­ton.

HEDDA
Kaj en kion rezultis tio?

BRACK
Tio rezultis en komunan bataladon inter kaj sinjorinoj kaj sinjoroj. Feli€e fine alvenis la polico.

HEDDA
Ãu ankaª la polico?

BRACK
Jes. Sed tio certe farißos multekosta Ùerco por Ejlert Løvborg, tiu freneza homo.

HEDDA
Nu!

BRACK
Laªdire li senbride kontraªstaris. Li estus frapinta unu el la policistoj sur la orelon kaj disÙirinta lian mantelon. Jen li sekve estis kondukata al la stacio.

HEDDA
De kie vi nun sciißis pri tio?

BRACK
De la polico mem.

HEDDA
(rigardas penseme antaªen)            Tiel do €io okazis. Kaj sekve li ne havis vitfoliojn en la hararo.

BRACK
Vitfoliojn, sinjorino Hedda?

HEDDA
(Ùanßas vo€tonon)          Sed diru al mi nun, Asesoro, - kial vi do tiel postsekvas kaj kaÙobservas Ejlert Løvborg?

BRACK
Unue ne estas tute indiferente por mi se inform­ißos dum la ekzamenadoj, ke li venis rekte de mi.

HEDDA
Ãu ankaª farißos ekzamenoj?

BRACK
Kompreneble. Cetere tio estu kiel tio estas. Sed mi opinias, ke mi, kia amiko de la familio, devis havigi al vi kaj al Tesman kompletan informon pri liaj noktaj heroa¢oj.

HEDDA
Kial vere tion, asesoro Brack?

BRACK
Nu, €ar mi havas vivan suspekton, ke li volas uzi vin kiel ian Ùirmilon.

HEDDA
Ãu, sed kial povas vi imagi tia¢on!

BRACK
Ho Dio, - ni ja ne estas blindaj, sinjorino Hedda. Atentu nur! Tiu sinjorino Elvsted, verdire Ùi certe ne  forlasos la urbon tiom frue.

HEDDA
Nu, €u estus io inter tiuj du, jen estas multaj aliaj lokoj, kie ili povos renkontißi.

BRACK
Neniu hejmo.  Ãiuj decaj domoj estos de nun denove fermitaj por Ejlert Løvborg.

HEDDA
Kaj tia ankaª la mia devas esti, vi opinias?

BRACK
Jes. Mi konfesas, ke estus por mi pli ol ßene, se tiu sinjoro estus enlasita €i tien. Se li, kia superflua - kaj entrudulo - sin enÙovus en -

HEDDA
En la triangulon?

BRACK
Ïuste. Estus por mi same kiel farißi senhejma.

HEDDA
(rigardas lin ridetante)               Do, - sola koko en la korto, - tio estas via celo.

BRACK
(kapklinas malrapide kaj malaltigas la vo€on)                        Jes, estas mia celo. Kaj por tiu celo mi batalos - kun €iuj rimedoj, pri kiuj mi disponas.

HEDDA
(perdante sian rideton)                  Aspekte vi estas danßera homo, - kiam temas pri realigo.

BRACK
Vi tion opinias?

HEDDA
Jes, mi nun komencas tion kredi.
Kaj mi estas kore ßoja - tiom longe, ke vi ne potencas super mi.

BRACK
(ridas dusence)    Ja-ja, sinjorino Hedda, - vi eble pravas pri tio. Kiu scias, €u mi okaze ne estus viro por elpensi e€ ion kaj alian.

HEDDA
Do, sed aªskultu nun, asesoro Brack!
Aspektas ja kvazaª vi sidas tie minacante.

BRACK
(ekstaras)           Ho, tute ne! La triangulo, vidu, - ßi prefere fortikißu kaj defendißu libervole.

HEDDA
Tion ankaª mi opinias.

BRACK
Jen mi do diris kion mi deziras.
Kaj mi nun ree devas trovi la vojon urben. Adiaª, sinjorino Hedda!

(Li iras al la vitra pordo.)

HEDDA
(ekstaras)                Vi iras tra la ßardeno?

BRACK
Jes, por mi estas pli mallonge.

HEDDA
Jes, kaj krome estas ja vojo kaÙa.

BRACK
Tute ßuste. Mi ne estas kontraª kaÙaj vojoj. Foje ili povas esti sufi€e pikantaj.

HEDDA
Kiam oni pafas per kugloj, vi opinias?

BRACK
(€e la pordo, ridas al Ùi)                         Ho, oni vere ne pafas siajn dresitajn kortkokojn!

HEDDA
(ankaª Ùi ridas)      Ho ne, kiam oni ne havas pli ol unu solan, - 

(Ili kapsalutas adiaªe, sub ridado.  Li foriras. £i fermas la pordon post li.)

(Hedda staras momenton serioze rigardante eksteren. Poste Ùi iras kaj rigardas tra la kurteno de la fona muro. £i iras al la skribotablo, prenas la paketon de Løvborg el la librobretaro kaj volas foliumi la paperojn. La laªta vo€o de Berte aªdißas de la antaª€ambro. Hedda turnas sin kaj aªskultas. Rapide Ùi metas la paketon en la tirkeston, Ùlosas kaj metas la Ùlosilon sur la skribilaron.)

(Ejlert Løvborg en mantelo kaj kun €apelo en la mano, tirmal­fermas la pordon de la antaª€ambro. Li aspektas freneze kaj ekscitite.)

LØVBORG
(turnita al la pordo de la antaª€ambro)                             Kaj mi diras al vi, ke mi devas kaj volas eniri! Jen do!             (Li fermas la pordon, turnas sin, vidas Hedda, regas sin tuj kaj salutas.)

HEDDA
(€e la skribotablo)        Nu, sinjoro Løvborg, estas ege malfrue ke vi venas ser€i Tea.

LØVBORG
Aª ege frue ke mi envenas €e vi. Mi petas vin pardoni.

HEDDA
Kiel vi scias, ke Ùi daªre estas €e mi?

LØVBORG
Oni diris en Ùia loßejo, ke Ùi estis ekstere la tutan nokton.

HEDDA
(iras al la salona tablo)                          Ãu vi povis ion rimarki en la mienoj, kiam ili tion diris?

LØVBORG
(rigardas Ùin demande)                Rimarki en la mienoj?

HEDDA
Mi aludas, €u aspektis, kvazaª ili pensus ion aª iel pri tio?

LØVBORG
(subite komprenas)        Ho jes, tiel ja estas! Mi tiras Ùin malsupren kun mi! Cetere mi nenion povis rimarki. - Tesman eble ankoraª ne ellitißis?

HEDDA
Ne, - mi ne kredas -

LØVBORG
Kiam li hejmenvenis?

HEDDA
Tre malfrue.

LØVBORG
Ãu li ion al vi rakontis?

HEDDA
Jes, mi aªdis ke estis sufi€e viglece €e asesoro Brack.

LØVBORG
Nenion pli?

HEDDA
Ne, mi kredas ke ne.
Krome mi estis tiel ege dormema - 

(Sinjorino Elvsted envenas tra inter la kurtenoj sur la fona muro)

ELVSTED
(proksimißas al li)                     Ho, Løvborg! Fine -!

LØVBORG
Jes, fine. Kaj tro malfrue.

ELVSTED
(rigardas lin en timo)                 Kio estas tro malfrue!

LØVBORG
Nun €io estas tro malfrue. Pri mi estas finite.

ELVSTED
Ho ne, ne, - tion ne diru!

LØVBORG
Vi mem diros la samon, kiam vi aªdos -

ELVSTED
Mi volas nenion aªdi!

HEDDA
Vi eble deziras paroli kun Ùi sola? 
Ãar do mi foriros.

LØVBORG
Ne, restu, - ankaª vi. Mi petas vin pri tio.

ELVSTED
Jes, sed mi nenion volas aªdi, mi diras!

LØVBORG
Ne estas pri la noktaj traviva¢oj, ke mi volas paroli.

ELVSTED
Pri kio do -?

LØVBORG
Estas pri tio, ke niaj vojoj devas nun disißi.

ELVSTED
Disißi!

HEDDA
(senvole)                         Mi tion sciis!

LØVBORG
Ãar mi ne plu bezonas vin, Tea.

ELVSTED
Kaj jenon  vi povas diri!
Ne plu bezonas min! Mi ja helpos vin nun kiel antaªe? Kompreneble ni daªre kun­laboru?

LØVBORG
De nun mi ne plu intencas labori.

ELVSTED
(rezigne)            Por kio mi do uzu mian vivon?

LØVBORG
Vi devas provi vivi, kvazaª vi neniam konis min.

ELVSTED
Sed tion mi ja ne kapablas!

LØVBORG
Provu €u vi kapablus, Tea. Vi devas revojaßi hejmen -

ELVSTED
(ribele)              Neniam en tiu €i mondo! Kie vi estas, tie ankaª mi deziras esti! Mi ne lasas min tiel forpelißi! Mi volas esti €i tie! Esti kune kun vi, kiam la libro eldon­ißos.

HEDDA
(duonlaªte, en stre€a atento)      Ho, la libro, - jes!

LØVBORG
(rigardas Ùin)        La libro mia kaj de Tea.  Ãar tia ßi estas.

ELVSTED
Jes, tia mi sentas, ke ßi estas. Kaj tial mi ankaª rajtas esti €e vi, kiam ßi venos!
Mi volas vidi, ke denove Ùutißas estimo kaj honoro super vin. Kaj la ßojo, - la ßojo, tiun mi volas dividi kun vi.

LØVBORG
Tea, - nia libro neniam eldonißos.

HEDDA
Aj!

ELVSTED
Ne eldonißos!

LØVBORG
Neniam eldonißos.

ELVSTED
(en timema suspekto)            Løvborg, - kien vi formetis la kajerojn!

HEDDA
(rigardas lin atente)                Jes, la kajerojn - ?

ELVSTED
Kie vi havas ilin!

LØVBORG
Ho, Tea, - prefere ne demandu min pri tio.

ELVSTED80
Jes, jes, mi volas tuj ekscii. Mi rajtas tion tuj ekscii.80

LØVBORG
La kajerojn - Nu do, - la kajerojn, tiujn mi disÙiris en mil pecojn.

ELVSTED
(krias)                         Ho ne, ne -!

HEDDA
(senvole)                         Sed tio ja tute ne -!

LØVBORG
(rigardas Ùin)                         Ne vero, vi opinias?

HEDDA
(regas sin)                         Nu jes. Kompreneble.  Ãar vi mem tion diras. Sed Ùajnis al mi nekredeble -

LØVBORG
Tamen vero.

ELVSTED
(tordas la manojn)             Ho Dio, - ho Dio, Hedda, - disÙiris sian propran verkon.

LØVBORG
Mi disÙiris mian propran vivon. Sekve mi ankaª povis disÙiri mian vivoverkon -

ELVSTED
Kaj tion vi do faris €inokte!

LØVBORG
Jes, aªdu. En mil pecojn. Kaj Ùutis ilin en la fjordon. Tre fore. Tie almenaª estas freÙa salakvo. Lasu ilin flosi en ßi. Flosi laª fluo kaj vento. Kaj post ioma tempo ili subakvißos. Pli kaj pli profunden.
Kiel mi, Tea.

ELVSTED
Sciu do, Løvborg, ke tio pri la libro -.  Ãiujn miajn tagojn tio staros antaª mi, kvazaª vi mortigus etan infanon.

LØVBORG
Vi pravas. Estas kvazaª infanmortigo.

ELVSTED
Sed kiel vi do povis -! Ankaª mi havis ja mian parton de la infano.

HEDDA
(preskaª senvo€e)            Ho, la infano -

ELVSTED
(spiras peze)                             Do, finite. Ja, ja, nun mi foriros, Hedda.

HEDDA
Sed vi tamen ne forvojaßos?

ELVSTED
Ho, mi ne mem scias, kion mi faros. Nun €io antaª mi estas mallumo. 

(£i eliras tra la pordo de la antaª­€ambro.)

HEDDA
(Hedda staras, iom atendante)      Vi do ne volas akompani Ùin hejmen, sinjoro Løvborg?

LØVBORG
Mi? Tra la stratoj? Do la homoj vidus, ke Ùi irus kune kun mi?

HEDDA
Mi ja ne scias, kio cetere okazis €i-nokte. Sed €u do estas tiom tute neripareble?

LØVBORG
Tiu €i nokto ne restos la sola. 
Tion mi certe scias. Sed ankaª estas tio, ke mi e€ ne emas pluvivi tian vivon. Ne nun denove. Estas la vivoforto kaj necedemo, kiujn Ùi rompis en mi.

HEDDA
(rigardas penseme antaªen)                         La dol€a, eta stultulino fingrumis homan sorton.                         (rigardas lin) 
Sed tamen kial vi povis esti tiom senkora kontraª Ùi?

LØVBORG
Ho, ne diru, ke mi estis senkora!

HEDDA
Tiel detrui tion, kio plenigis Ùian animon dum longaj, longaj tempoj! Tion vi ne nomas senkora!

LØVBORG
Al vi mi povas diri la veron, Hedda.

HEDDA
La veron?

LØVBORG
Unue promesu al mi, - donu al mi vian promeson, ke tio, kion mi nun konfidas al vi, pri tio Tea neniam sciißu.

HEDDA
Jen mia promeso.

LØVBORG
Bone. Do mi volas diri al vi, ke ne estas vero, kion mi al Ùi rakontadis.

HEDDA
Tio pri la kajeroj?

LØVBORG
Jes. Mi ne disÙiris ilin. Ankaª ne ¢etis ilin en la fjordon.

HEDDA
Ne, ne - sed kie do ili estas?

LØVBORG
Mi tamen detruis ilin. Funde kaj efike, Hedda!

HEDDA
Tion €i mi ne komprenas.

LØVBORG
Tea diris, ke tio, kion mi faris, al Ùi estas kvazaª infanmortigo.  

HEDDA
Jes, - tion Ùi diris.

LØVBORG
Sed mortigi sian infanon, - ne estas la plej fia, kion patro povas fari kontraª ßi.

HEDDA
Tio ne la plej fia?

LØVBORG
Ne, sed aªdi la plej fian, de tio mi volis Ùpari Tea.

HEDDA
Kaj kio do estas tio, la plej fia?

LØVBORG
Imagu nun, Hedda, ke viro, - tiel je frua matena horo, - post freneza, dibo€ega nokto revenis hejmen al la patrino de sia infano kaj diris: Jen aªdu - tie mi estis kaj tie. En tiuj kaj tiuj lokoj.
Kaj mi kunprenis nian infanon. En tiajn kaj tiajn lokojn. La infano por mi perdißis. Tute perd­ißis. Diablo scias en kies manojn ßi falis. Kies manoj kaptis ßin.

HEDDA
Ho, - sed finfine tio - €i tio estis ja nur libro -

LØVBORG
La pura animo de Tea estis en tiu libro.

HEDDA
Jes, mi komprenas.

LØVBORG
Kaj tial vi ja ankaª komprenas, ke inter Ùi kaj mi neniu estonteco estas.

HEDDA
Kaj kiun vojon vi nun iros?

LØVBORG
Neniun. Nur aranßi pri fino de €io. Ju pli frue, des pli bone.

HEDDA
(paÙon pli proksimen)         Ejlert Løvborg, - jen aªskultu -  Ãu vi ne povus aranßi, ke - ke okazos en beleco?

LØVBORG
En beleco?       
(ridetas)                  Kun vitfolioj en la hararo, kiel vi en pli fruaj tagoj imagis -

HEDDA
Ho ne.
La vitfolioj, - je tiuj mi ne plu kredas. Sed tamen en beleco! Unu solan fojon! - Adiaª! Foriru nun. Kaj ne pli ofte revenu.

LØVBORG
Adiaª, sinjorino. Kaj salutu Jørgen Tesman de mi.                                              
(Li volas foriri.)

HEDDA
Ne, atendu! Kunprenu memora¢on de mi.

(£i iras al la skribotablo kaj malfermas la tirkeston kaj la skatolon kun pistoloj. £i returnas al Løvborg kun unu el la pistoloj.)

LØVBORG
(rigardas Ùin)                              Tiun? Do tiu estas la memora¢o?

HEDDA
(kapklinas malrapide)                         Vi rekonas ßin? Iam ßi levißis kontraª vin.

LØVBORG
Tiam vi estus devinta ßin uzi.

HEDDA
Jen! Uzu ßin vi nun.

LØVBORG
(metas la pistolon en la brustpoÙon)                         Dankon!

HEDDA
Kaj en beleco, Ejlert Løvborg. Promesu al mi nur tion!

LØVBORG
Adiaª, Hedda Gabler.                        
(Li eliras tra la pordo de la antaª€ambro.)

(Hedda aªskultas momenton €e la pordo. Poste Ùi iras al la skribotablo, kaj elprenas la paketon kun la manuskripto, iom rigardas inter la kovra¢on, duone elprenas kelkajn foliojn kaj rigardas ilin. Poste Ùi kunprenas €ion kaj eksidas en la apogseßon apud la forno. La paketon Ùi havas €e la sino. Iom poste Ùi malfermas la pordon de la forno kaj poste ankaª la paketon.)

HEDDA
(¢etas unu el la kajeroj en la fajron kaj flustras antaªen)             Nun mi forbruligas vian infanon, Tea! - Vi kun la krispa hararo!              (¢etas pliajn kajerojn en la fornon)                 Vian infanon kaj tiun de Ejlert Løvborg.         (en¢etas la restant­ajn)           Nun bruligas, - nun bruligas mi la infanon.


 

 

                                           KVARA AKTO

 

(La samaj €ambroj €e la gesinjoroj Tesman. Estas vespero. La salono estas malluma. La malantaªa €ambro estas lumigita de la penda lampo super la tablo tie. La kurtenoj antaª la vitra pordo estas kuntiritaj.)

(Hedda, nigre vestita, paÙadas sur la planko en la nelumigita €ambro. £i iras en la malantaªan €ambron kaj tie iras maldekstren. Aªdißas kelkaj akordoj de la piano. Poste Ùi ree aperas kaj iras en la salonon)

(Berte envenas de dekstre tra la malantaªa €ambro kun lumigita lampo, kiun Ùi metas sur la tablon antaª la sofo en la angulo de la salono. £iaj okuloj estas plorÙvelaj, kaj Ùi havas nigrajn bendojn sur la manteleto. £i eliras singardeme dekstren. Hedda iras al la vitra pordo, iom tiras la kurtenon flanken kaj rigardas eksteren en la mallumon.)

(Mallonge poste enen de la antaª€ambro venas fraªlino Tesman, funebre vestita, kun €apelo kaj vualo. Hedda iras al Ùi renkonte kaj etendas al Ùi la manon.)

FRAºLINO TESMAN
Nu, Hedda, jen mi venas en koloroj de funebro.  Ãar nun mia kompatinda fratino finis sian agonion.

HEDDA
Mi jam scias, kiel vi certe vidas. Tesman sendis al mi karton.

FRAºLINO TESMAN
Jes, li ja promesis. Sed mi tamen opiniis, ke al Hedda, - €i tie en la domo de vivo, - €i tie devas mi mem raporti pri la morto.

HEDDA
Estas tre ßentile de vi.

FRAºLINO TESMAN
Ho, Rina ne devus forpasi ßuste nun. La domo de Hedda ne devus funebri en tiu €i tempo.

HEDDA
(deturnante la temon)                                     £i ja mortis tre tran­kvile, fraªlino Tesman?

FRAºLINO TESMAN
Ho, tiom bele, - tiom pace Ùi fine feli€ißis. Kaj aldone tiu nepriskribebla feli€o, ke Ùi ankoraª fojon revidis Jørgen. Kaj povis al li diri la finan adiaªon. -  Ãu eble li ankoraª ne hejmenvenis?

HEDDA
Ne. Li skribis, ke mi ne atendu lin tiom frue. Sed bonvolu eksidi.

FRAºLINO TESMAN
Ne dankon, kara - benita Hedda. Mi vere emus. Sed mi ne havas sufi€e da tempo. Nun mi devas prizorgi Ùin kaj beligi tiel kiel mi povas. Vere bela Ùi venu en sian tombon.

HEDDA
Ãu ne mi povas pri io helpi?

FRAºLINO TESMAN
Ho, ne pensu pri tio! Tiajn aferojn Hedda ne devas tuÙi per siaj manoj. Kaj ankaª ne al ili ligi siajn pensojn. Almenaª ne dum tiu €i tempo, certe ne.

HEDDA
Ho, la pensoj, - ili ne lasas sin tiel regi -

FRAºLINO TESMAN
(daªrigante)                              Ja, bona Dio, tiel farißas en tiu €i mondo. Hejme €e mi ni nun kudros lintolon por Rina. Kaj mi opinias ke ankaª €e vi oni baldaª kudros. Sed tio estos de alia speco, tio, - dankon al Dio! 

(Jørgen Tesman envenas de la antaª€ambro.)

HEDDA
Nu, estas bone ke vi fine revenas.

TESMAN
Ãu vi estas €i tie, onklino Julle?  Ãe Hedda? Jen imagu!

FRAºLINO TESMAN
Mi ¢us intencis foriri, mia kara knabo. Nu, €u vi sukcesis fari €ion, kion vi promesis al mi?

TESMAN
Ne, mi vere timas, ke mi forgesis la duonon. Mi devas denove enkuri €e vi morgaª.  Ãar hodiaª mia kapo estas kvazaª konfuzita. Mi ne povas kunteni la pensojn.

FRAºLINO TESMAN
Sed kara Jørgen, vi ne devas reagi tiel.

TESMAN
Do? Kiel do, vi opinias?

FRAºLINO TESMAN
Vi devas ami la funebron. Esti ßoja pro tio kio okazis. Kia mi estas.

TESMAN
Ho jes, jes. Vi pensas pri Rina, €u?

HEDDA
Farißos solece por vi nun, fraªlino Tesman.

FRAºLINO TESMAN
La unuajn tagojn, jes. Sed ne daªros longe, espereble. Mi intencas, ke la €ambreto de karmemora Rina ne restu mal­plena.

TESMAN
Nu? Kiun vi volas, ke enloßißu?  Ãu?    

FRAºLINO TESMAN
Nu, trovißas €iam iu aª alia malsana kompatindulino, kiu bezonas zorgadon kaj flegon, bedaªrinde.

HEDDA
Ãu vi vere ankoraªfoje volas preni sur vin tian krucon?

FRAºLINO TESMAN
Krucon! Dio pardonu vin, infano, - ne estis ja kruco por mi.

HEDDA
Sed se nun venus fremda homo kaj -

FRAºLINO TESMAN
Ho, kun malsanaj homoj oni baldaª amikißas. Kaj mi ja vere bezonas iun por kiu vivi, ankaª mi. Nu, dankon al Dio, - en via domo eblus ankaª okazi io aª alia por laborigi la manojn de maljuna onklino.

HEDDA
Ho, ne parolu pri niaj aferoj.

TESMAN
Jes, imagu kiom bonege ni tri povus kune vivi, se -

HEDDA
Se -?

TESMAN
(maltrankvila)      Ho, nenio. Certe ordißos. Esperu tion.  Ãu?

FRAºLINO TESMAN
Ja, ja. Vi du certe havas ion priparol­endan, mi komprenas.                         
(ridetas)                        Kaj  Hedda eble havas ion rakontindan por vi, Jørgen. Adiaª! Nun mi devas hejmeniri al Rina.               (turnas sin €e la pordo) 
Bona Dio, kiel strange imagi! Nun Rina estas €e mi kaj €e karmemora Jochum samtempe.

TESMAN
Jes, jen imagu, onklino Julle!  Ãu?

(Fraªlino Tesman eliras tra la pordo de la antaª€ambro)

HEDDA
(sekvas Tesman per la okuloj malvarme kaj esplore)                                   Mi vere kredas, ke la morto atakas vian koron pli ol Ùian.

TESMAN
Ho, ne estas sole jena morto. Estas Ejlert pro kiu mi estas tiom maltrankvila.

HEDDA
(rapide)               Ãu estas io nova pri li?

TESMAN
Mi intencis kuri supren al li nun posttagmeze, kaj diri al li, ke la manuskripto estas sendifekta.

HEDDA
Nu? Vi ne renkontis lin?

TESMAN
Ne. Li ne estis hejme. Sed poste mi renkontis sinjorinon Elvsted, kaj Ùi diris, ke li estis €e ni frue €i-matene.

HEDDA
Jes, tuj post via foriro.

TESMAN
Kaj, laªdire, li estis disÙirinta la manu­skripton.  Ãu?

HEDDA
Jes, li tion asertis.

TESMAN
Sed, bona Dio, do li estis ja tute freneza! Kaj sekve vi ne kuraßis redoni ßin al li, Hedda?

HEDDA
Ne, li ßin ne ricevis.

TESMAN
Sed vi certe diris al li, ke ni ßin havas?

HEDDA
Ne.                  
(rapide)              Eble vi tion diris al sinjorino Elvsted?

TESMAN
Ne, tion mi ne volis. Sed al li mem vi estus tion dirinta. Imagu, se li en malespero ekpensus sin meti en danßeron de morto! Donu al mi la manuskripton, Hedda! Mi tuj kuros kun ßi al li. Kie vi havas la paketon?

HEDDA
(malvarma kaj nemovißanta, sin apogante al la apog­seßo)          Mi ßin ne plu havas.

TESMAN
Vi ßin ne plu havas! Pro la €ielo kion vi aludas per tio!

HEDDA
Mi forbruligis ßin - €ion.

TESMAN
(eksaltas en timo)                         Forbruligis! Forbruligis la manuskripton de Ejlert!

HEDDA
Ne kriu tiel. La servistino povus eble vin aªdi.

TESMAN
Forbruligis! Sed bona Dio -! Ne, ne, ne, - tio estas tute neebla!

HEDDA
Jes, sed tiel tamen estas.

TESMAN
Sed €u vi mem komprenas, kion vi faris, Hedda! Estas ja kontraªleßa traktado de trovita¢o. Jen imagu! Jes, demandu nur al asesoro Brack, kaj vi aªdos.

HEDDA
Estas pli konsilinde, ke vi ne parolu pri tio, - nek al la asesoro, nek al iu alia.

TESMAN
Sed kiel povis vi ekpensi iun tiagrade neaªditan agon! Kiel povis vi ekhavi tiun ideon? Kiel tia koncepto obsedis vin? Respondu al mi pri tio.  Ãu?

HEDDA
(subpremas preskaª nerimarkeblan rideton)             Mi tion faris por vi, Jørgen.

TESMAN
Por mi!

HEDDA
Kiam vi revenis hejmen €i-matene kaj rakontis, ke li legis por vi -

TESMAN
Jes, jes, kaj kio jen?

HEDDA
Tiam vi konfesis, ke vi enviis al li lian verkon.

TESMAN
Ho Dio, ne prenu tion laªlitere -.

HEDDA
Tamen. Mi ne povis toleri la penson, ke iu alia superombru vin.

TESMAN
(kun ekkrio inter dubo kaj ßojo)     Hedda, - ho, €u estas vero, kion vi diras! - Tamen, - tamen - tiel mi neniam antaªe spertis vian amon. Jen imagu!

HEDDA
Nu, do estas plej bone ke vi eksciu - ke ßuste en tiu €i tempo -            
(impete, interrompante) 
Ne, ne, - vi povas pri­demandi €e onklino Julle. Kaj certe Ùi donos al vi informon.

TESMAN
Ho, mi preskaª kredas ke mi komprenas vin, Hedda!                       
(kunfrapas la manojn)                 Eja, bona Dio, vi -, €u tio estus ebla!  Ãu?

HEDDA
Ne kriu tiel. La servistino povus aªdi vin.

TESMAN
(ridante en senrega ßojo)      La servistino! Ne, nun vi estas vere amuzega, Hedda! La servistino, - tiu estas ja Berte, tiu! Mi mem iros tion rakonti al Berte.

HEDDA
(premegas la manojn kiel en malespero)         Ho, mi krevos, - mi krevos en €io €i!

TESMAN
En kio do, Hedda?  Ãu?

HEDDA
(malvarme, sinrege)                  En €io tio - ridinda, - Jørgen.

TESMAN
Ridinda? Ke mi estas tiom ßojega. Sed tamen -. Eble ne estas saße, ke mi ion diru al Berte.

HEDDA
Ho ja, - kial ne ankaª tio?

TESMAN
Ne, ne, ankoraª ne. Sed onklino Julle nepre devas tion scii. Kaj ankaª tio ke vi komencis nomi min Jørgen! Jen imagu. Ho, onklino Julle, Ùi farißos ege ßoja, - ege ßoja!

HEDDA
Kiam Ùi aªdos ke mi forbruligis la paperojn de Ejlert Løvborg - por vi?

TESMAN
Ne, jen vere! Tion pri la paperoj, tion kompren­eble neniu devas ekscii. Sed ke vi forbruligas por mi, Hedda, - en tiu scio vere ankaª onklino Julle partoprenu! Cetere mi Ùatus scii, mi, €u tia sinteno estas kutima €e junaj edzinoj?  Ãu?

HEDDA
Vi devas demandi al onklino Julle ankaª pri tio, mi opinias.

TESMAN
Jes, tion mi certe okaze faros.                
(denove aspektas maltrankvile kaj hezitante)               Tamen, - tamen, la manu­skripto? Bona Dio, estas ja tamen terure pensi pri la kompatinda Ejlert.

(Sinjorino Elvsted, vestita kiel je la unua vizito, kun €apelo kaj supervestoj, envenas tra la pordo de la antaª€ambro.)

ELVSTED
(salutas rapide kaj diras ekscitite)                Ho, kara Hedda, ne ofendißu pro tio , ke mi revenas.

HEDDA
Kio okazis al vi, Tea?

TESMAN
Ãu denove estas io pri Ejlert Løvborg?  Ãu?

ELVSTED
Ho jes, - mi terure timas, ke akcidento okazis al li.

HEDDA
(prenas Ùian brakon)              Ho, - vi tion kredas!

TESMAN
Ne do. bona Dio, - kial vi povas ekpensi pri tia¢o, sinjorino Elvsted!

ELVSTED
Ja, €ar mi aªdis, ke oni parolis pri li en la pensiono, - ßuste kiam mi envenis. Ho, disvastißas ja la plej nekredeblaj onidiroj pri li en la urbo hodiaª.

TESMAN
Jes, imagu, tion ankaª mi aªdis! Kaj tamen mi povas atesti, ke li iris rekte hejmen kaj kuÙigis sin. Jen imagu!

HEDDA
Nu, - kion oni diris en la pensiono?

ELVSTED
Ho, mi eksciis nenion. Aª €ar ili nenion certe sciis aª -. Ili silentißis, kiam ili min vidis. Kaj demandi mi ne kuraßis.

TESMAN
(maltrankvile paÙadante)             Ni esperu - ni esperu, ke vi misaªdis, sinjorino Elvsted!

ELVSTED
Ne, ne, mi estas certa, ke pri li oni parolis. Kaj jen mi aªdis, ke oni ion menciis pri malsanulejo aª -

TESMAN
Malsanulejo!

HEDDA
Ne, - tio do vere neeblas!

ELVSTED
Ho, mi morte timas pro li. Kaj sekve mi supreniris al lia loßejo, kaj ser€is lin tie.

HEDDA
Ãu vere vi povis decidigi vin al tio, Tea!

ELVSTED
Jes, kion do mi alie farus?  Ãar Ùajnis al mi, ke mi ne plu povis elteni tiun necertecon.

TESMAN
Sed  vi ne renkontis lin? Ankaª vi ne?  Ãu?

ELVSTED
Ne. Kaj la aliaj loßantoj nenion sciis pri li. Li ne estis hejme de post hieraª posttagmeze, ili diris.

TESMAN
Hieraª! Imagu, ke ili povis tion diri!

ELVSTED
Ho, Ùajnas al mi, ke devas esti okazinta iu akcidento al li!

TESMAN
Vi, Hedda, - €u mi iru urben, kaj tie informißu pri li en diversaj lokoj - ?

HEDDA
Ne, ne, vi ne impliku vin en tio €i.

(Asesoro Brack, kun €apelo en la mano, envenas tra la pordo de la antaª€ambro, kiun Berte                 malfermas kaj poste malantaª li fermas. Li aspektas serioze kaj salutas silente)

TESMAN
Ho, jen vi, kara Asesoro?  Ãu?

BRACK
Jes, mi nepre devis viziti vin €ivespere.

TESMAN
Mi povas vidi laª via aspekto, ke vi ricevis mesaßon de onklino Julle.

BRACK
Ankaª tiun mi ricevis, jes.

TESMAN
Ãu ne estas malßojige?  Ãu?

BRACK
Nu, kara Tesman, tio estas kiel oni tion koncep­tas.

TESMAN
(rigardas lin necerte)              Ãu estas okazinta io alia?

BRACK
Jes, vere estas.

HEDDA
(ekscitita)           Io malßojiga, asesoro Brack?

BRACK
Ankaª tio laªkoncepte, Sinjorino.

ELVSTED
(senvole ekßemas)           Ho, estas io pri Ejlert Løvborg!

BRACK
(iom rigardas Ùin)                         Kial Sinjorino ekpensas pri tio?  Ãu eble Sinjorino jam ion scias -?

ELVSTED
(konfuzita)         Ne, ne, mi tute nenion scias; sed -

TESMAN
Sed bona Dio, diru do!

BRACK
(Ùultrotiras)         Nu, - bedaªrinde, - Ejlert Løvborg estas portita al la malsanulejo. Li certe jam estas mortonta.

ELVSTED
(ekkrias)            Ho Dio, ho Dio -!

TESMAN
En la malsanulejo! Kaj e€ mortonta!

HEDDA
(senvole)            Tiom rapide do -!

ELVSTED
(lamentante)       Kaj ni, kiuj disißis sen repacißo, Hedda!

HEDDA
(flustras)            Sed, Tea, - Tea do!

ELVSTED
(sen atenti Ùin)     Mi devas iri al li! Mi devas vidi lin en vivo.

BRACK
Vi neniel povas, Sinjorino. Neniu estas permesata enveni al li.

ELVSTED
Ho, sed diru do al mi nur tion, kio okazis al li! Kio do estas?

TESMAN
Jes, €ar li kredeble ne mem -!  Ãu?

HEDDA
Jes, mi certas ke li mem faris.

TESMAN
Hedda, - kial vi povas -!

BRACK
(kiu konstante Ùin rigardas)        Bedaªrinde vi ßuste divenis, sinjorino Tesman.

ELVSTED
Ho, kiom terure!

TESMAN
Li mem do! Jen imagu!

HEDDA
Sin pafis!

BRACK
Ankaª nun vi ßuste divenis, Sinjorino.

ELVSTED
(provas sin regi)  Kiam tio okazis, sinjoro Asesoro?

BRACK
Nun, posttagmeze. Inter la tria kaj la kvara.

TESMAN
Sed bona Dio, - kie li do tion faris?  Ãu?

BRACK
(iom necerta)       Kie? Jes, kara, - eble li tion faris en sia loßejo.

ELVSTED
Ne, tiel ne povas esti.  Ãar tie mi enri­gardis inter la sesa kaj la sepa.

BRACK
Nu, do en iu alia loko. Tion mi ne precize scias. Mi nur scias, ke oni trovis lin -. Li estis sin pafinta - tra la brusto.

ELVSTED
Ho, kiom terure imagi! Jen ke pri li tiel fin­ißis!

HEDDA
(al Brack)                          Ãu estas tra la brusto?

BRACK
Jes, - kiel mi diras.

HEDDA
Do ne tra la tempio?

BRACK
Tra la brusto, sinjorino Tesman.

HEDDA
Ja, ja, - la brusto estas ankaª bona.

BRACK
Kiel, Sinjorino?

HEDDA
(repuÙante)                         Ho ne, - nenio.

TESMAN
Kaj la vundo estas vivdanßera, vi diras?  Ãu?

BRACK
La vundo estas absolute mortiga. VerÙajne jam estas finite pri li.

ELVSTED
Ja, Ja,  tion mi antaªsentas! Estas finite! Finite! Ho, Hedda -!

TESMAN
Sed diru al mi, - kie vi eksciißis pri €io tio?

BRACK
(abrupte)                         Tra iu el la policistoj. Iu kun kiu mi interparolus.

HEDDA
(laªte)               Fine heroa¢o!

TESMAN
(timigita)                         Dio gardu min, - kion vi diras, Hedda!

HEDDA
Mi diras, ke en tio €i estas beleco.

BRACK
Hm, sinjorino Tesman -

TESMAN
Beleco! Ne, jen imagu!

ELVSTED
Ho, Hedda, kiel vi do povas paroli pri beleco en tia¢o!

HEDDA
Ejlert Løvborg faris la saldon pri sia vivo. Li kuraßis tion fari, kio - kio estis farenda.

ELVSTED
Ne, neniel kredu, ke tiel okazis! Kion li faris, tion li faris en deliro.

TESMAN
En malespero li tion faris!

HEDDA
Tiel ne estas. Pri tio mi estas certa.

ELVSTED
Jes, li faris! En deliro!  Ïuste kiel kiam li disÙiris niajn kajerojn.

BRACK
(ekmiras)                         La kajerojn? La manuskripton, vi aludas?  Ãu li disÙiris ßin?

ELVSTED
Jes, tion li faris €i-nokte.

TESMAN
(flustras mallaªte)           Ho, Hedda, el tio ni neniam liberißos.

BRACK
Hm, estas strange.

TESMAN
(paÙadante sur la planko)                   Jen imagu, ke Ejlert tiel forlasas la mondon! Kaj ne postlasas tion, kio daªre famigus lian nomon - 

ELVSTED
Ho, se eblus tion rekonstrui!

TESMAN
Jes, imagu, se tio eblus! Mi ne scias kiom mi donus -

ELVSTED
Eblus, sinjoro Tesman.

TESMAN
Kion vi sugestas?

ELVSTED
(ser€as en la poÙo de la robo)                                Jen, vidu. Mi gardis la folia¢ojn, kiujn li kunportis, kiam li diktis.

HEDDA
(paÙon pli proksimen)                               A§ -!

TESMAN
Ilin vi gardis, sinjorino Elvsted!  Ãu?

ELVSTED
Jen ili estas. Mi kunprenis ilin, kiam mi forvoja­ßis.  Kaj ili restis en la poÙo -

TESMAN
Ho, permesu al mi rigardi!

ELVSTED
(donas al li amaseton da folietoj)                  Sed estas tiom konfuzite. Tiom intermiksite.

TESMAN
Imagu, €u ni tamen povus trovi vojon en ßi! Eble kiam ni du helpus unu la alian -

ELVSTED
Ho jes, ni almenaª provu -

TESMAN
Ni plenumu! Ni devas sukcesi! Mi metas mian vivon en tion!

HEDDA
Vi, Jørgen? Vian vivon?

TESMAN
Jes, aª pli ßuste dirite la tutan tempon je mia dispono. Miaj propraj kolektoj, ili kuÙu dume. Hedda, - vi komprenas min?  Ãu? Estas io kion mi Ùuldas al la renomo de Ejlert.

HEDDA
Eble tio.

TESMAN
Kaj jen, kara sinjorino Elvsted, ni do al la laboro. Bona Dio, ne utilas kovi sur tio, kio estas okazinta.  Ãu? Ni provu tiom retrovi animan trankvilon, ke -

ELVSTED
Jes, jes, sinjoro Tesman, mi provos kiom eble plej bone.

TESMAN
Nu, venu do €i tien. Ni devas tuj ekzameni la noticojn. Kie ni  sidu?  Ãi tie? Ne, tie en la malantaªa €ambro. Pardonu, kara Asesoro! Venu do kun mi, sinjorino Elvsted.

ELVSTED
Ho Dio, - se nur estus fareble!

(Tesman kaj sinjorno Elvsted iras en la malantaªan €ambron. £i deprenas €apelon kaj supervestojn. Ambaª sidigas sin €e la tablo sub la penda lampo kaj sin profundigas en fervora ekzameno de la paperoj. Hedda iras al la forno kaj eksidas sur la apog­seßon. Iom poste Brack iras al Ùi.)

HEDDA
(duonlaªte)        Ho Asesoro, - kia liberißo estas en tio €i pri Ejlert Løvborg.

BRACK
Liberißo, sinjorino Hedda? Jes, por li ja efektive estas liberißo -

HEDDA
Mi pensas, por mi. Liberißo scii, ke almenaª io kuraßa povas libervole okazi en tiu €i mondo. Io, sur kio falas lumo de spontanea beleco.

BRACK
(ridetas)                        Hm, - kara sinjorino Hedda -

HEDDA
Ho, mi certe scias, kion vi volas diri.  Ãar vi estas ia fakulo, ankaª vi, kiel - nu!

BRACK
(rigardas Ùin firme)                Ejlert Løvborg signifis por vi pli ol vi eble volas agnoski por vi mem. Aª €u mi eraras en tio?

HEDDA
Pri tia¢o mi ne al vi respondas. Mi nur scias, ke Ejlert Løvborg havis kuraßon vivi la vivon laª sia propra animo. Kaj nun - la heroa¢o! El kiu brilas beleco. Tio, ke li havis forton kaj volon elÙiri sin el la vivofesteno - tiom frue.

BRACK
Mi bedaªras, sinjorino Hedda, - sed mi estas devigata tiri vin el bela iluzio.

HEDDA
Iluzio?

BRACK
El kiu vi tamen baldaª elÙirißus.

HEDDA
Kaj kiu estas do tiu?

BRACK
Li ne mortpafis sin mem - libervole.

HEDDA
Ne libervole!

BRACK
Ne. La afero pri Ejlert Løvborg ne estas tia, kia mi ßin prezentis.

HEDDA
(emociita)                          Ãu vi ion prisilentis? Kaj kion?

BRACK
Pro la kompatinda sinjorino Elvsted mi iomete Ùanßis la esprimojn.

HEDDA
Kiujn do?

BRACK
Unue tiun, ke li jam vere estas morta.

HEDDA
En la malsanulejo.

BRACK
Jes. Kaj sen regajni konscion.

HEDDA
Kion pli vi prisilentis?

BRACK
Tion, ke la evento ne okazis en lia €ambro.

HEDDA
Nu, tio povas ja esti sufi€e indiferenta.

BRACK
Ne tute.  Ãar mi al vi diru, - Ejlert Løvborg trovißis mortpafita en - la buduaro de fraªlino Diana.

HEDDA
(volas eksalti, sed refalas)              Neeblas, asesoro Brack! Tie li ne denove trovißus hodiaª!

BRACK
Li estis tie hodiaª posttagmeze. Li venis por postuli ion, kion oni estus forpreninta de li. Parolis konfuzite pri infano, kiu malaperis -

HEDDA
A§, - tial do -

BRACK
Mi pensis, ke eble povus esti lia manuskripto. Sed tiun li ja mem neniigis, mi aªdas. Do eble estis lia poÙbilet­ujo.

HEDDA
Eble estis ßi. - Kaj tie, - tie oni trovis lin.

BRACK
Jes, tie. Kun elpafita pistolo en la brustpoÙo. La kuglo trafis lin mortige.

HEDDA
En la brusto, - jes.

BRACK
Ne, - ßi trafis lin en la abdomenon.

HEDDA
(ekrigardas lin kun esprimo de abomeno)           Aldone tio! Ho ridinda¢o kaj abomena¢o, kiuj suprenmetas sin kiel malbenon sur €ion, kion mi nur tuÙas.

BRACK
Aldonißas ankaª io alia, sinjorino Hedda. Io, kion oni ankaª klasifiku sub la fia.

HEDDA
Kaj kio estas tio?

BRACK
La pistolo, kiun li €e si havis -

HEDDA
(senspire)           Nu! Kio pri ßi!

BRACK
Ïin li devas esti Ùtelinta.

HEDDA
(eksaltas)           £telinta! Ne estas vero! Tion li ne faris.

BRACK
Nenio alia eblas. Li certe estas ßin Ùtelinta -. £-Ùt!

(Tesman kaj sinjorino Elvsted ekstaris €e la tablo en la malantaªa €ambro kaj venas en la salonon.)

TESMAN
(kun la paperoj en ambaª manoj)                         Aªdu, Hedda, - preskaª neeblas por mi vidi tie sub la penda lampo. Jen imagu.

HEDDA
Jes, mi imagas.

TESMAN
Ãu povus ni sidi €e via skribotablo.  Ãu?

HEDDA
Volonte.          
(rapide)              Ne, atendu! Lasu min unue iom ordigi.

TESMAN
Ho, tion vi tute ne bezonas, Hedda. Estas sufi€e da loko.

HEDDA
Ne, ne, lasu min nur ion forigi, mi diras. Porti tion €i tien sur la pianon dume. Jen do!

(£i tiras objekton, kovritan de notfolioj, el sub la bretaro, almetas pliajn notfoliojn, kaj portas €ion maldekstren en la malantaªan €ambron. Tesman metas la paperfoliojn sur la skribotablon kaj translokigas tien la lampon de la tablo en la angulo. Li kaj sinjorino Elvsted eksidas kaj rekomencas la laboron. Hedda revenas.)

HEDDA
(malantaª la seßo de sinjorino Elvsted, mole palpante Ùiajn harojn)
             Nu, dol€a Tea, - €u eblas pri la monumento de Ejlert Løvborg?

ELVSTED
(rigardas Ùin senespere)                         Ho Dio, - certe farißos ege malfacile trovi sistemon.

TESMAN
Ni devas kapabli. Estas la sola vojo. Kaj ordigi la paperojn de aliuloj, - tio estas ßuste io por kio mi taªgas.

(Hedda iras al la forno kaj eksidas sur unu el la taburetoj. Brack staras super Ùi, apoganta al la apogseßo.)

HEDDA
(flustras)                 Kion vi diris pri la pistolo?

BRACK
(mallaªte)          Ke li nepre estas ßin Ùtelinta.

HEDDA
Kial ßuste Ùtelinta?

BRACK
Ãar €iu alia klarigo devas esti neebla, sinjor­ino Hedda.

HEDDA
Ãu?

BRACK
(rigardas Ùin iom ekzamene)                         Ejlert Løvborg kompreneble estis €i tie hodiaª matene.  Ãu ne?

HEDDA
Jes.

BRACK
Vi estis sola kun li, €u?

HEDDA
Jes, momenton.

BRACK
Ãu vi ne forlasis la €ambron, dum lia €eesto?

HEDDA
Ne.

BRACK
Pripensu.  Ãu vi ne eliris momenton?

HEDDA
Jes, eble mallongan momenton - eksteren en la antaª€ambron.

BRACK
Kaj kie vi dume havis vian pistolskatolon?

HEDDA
Ïi estis ene en -

BRACK
Nu, sinjorino Hedda?

HEDDA
La skatolo staris tie sur la skribotablo.

BRACK
Ãu vi poste rigardis €u ambaª pistoloj estas tie?

HEDDA
Ne

BRACK
Ankaª ne estas necese. Mi vidis tiun pistolon, kiun Løvborg havis €e si. Kaj mi tuj rekonis ßin de hieraª. Kaj ankaª de pli frue.

HEDDA
Ãu vi eble havas ßin?

BRACK
Ne, la polico ßin havas.

HEDDA
Kion la polico faros pri la pistolo?

BRACK
Ser€os sciißon pri la posedanto.

HEDDA
Ãu vi kredas, ke oni tion povas malkaÙi?

BRACK
(klinas sin super Ùi malsupren kaj flustras)             Ne, Hedda Gabler, - ne tiom longe kiom mi silentas.

HEDDA
(rigardas lin timeme)             Kaj se vi ne silentas, - kio do?

BRACK
(Ùultrotiras)         Estas ja €iam la klarigo, ke la pistolo estas Ùtelita.

HEDDA
(firme)               Prefere morti!

BRACK
(ridetas)             Tia¢on oni diras, sed oni tion ne faras.

HEDDA
(ne respondante)  Kaj se la pistolo do ne estas Ùtelita. Kaj la posedanto trovißas. Kio tiam sekvos?

BRACK
Ja, Hedda, - tiam sekvos la skandalo.

HEDDA
La skandalo!

BRACK
La skandalo, jes, - kiun vi tiom morte timas. Kompreneble vi estos vokata antaª la tribunalon. Kaj vi kaj fraªlino Diana. £i devas ja klarigi kiel €io okazis. Se estis akcidenta pafo aª intenca mortigo.  Ãu li tirus la pistolon el la poÙo por Ùin minaci? Kaj jen la kuglo pafißus? Aª  €u Ùi tirus la pistolon el lia mano, kaj jen mortpafus lin, kaj remetus la pistolon en lian poÙon? £i certe kapablus tion fari.  Ãar Ùi estas fortika knabineto, tiu sama fraªlino Diana.

HEDDA
Sed €io €i abomena ne koncernas min.

BRACK
Ne. Sed vi devas respondi tiun demandon: Kial vi donis la pistolon al Ejlert Løvborg? Kaj kiujn konkludojn oni tiros el la fakto, ke vi al li ßin donis?

HEDDA
(mallevas la kapon)               Vere. Pri tio mi ne pensis.

BRACK
Nu, feli€e neniu danßero estas, tiom longe kiom mi silentas.

HEDDA
(rigardas supren al li)                  Mi do estas sub via potenco, Asesoro. De nun vi regas mian korpon kaj animon.

BRACK
(flustras pli mallaªte)           Plej kara Hedda, - kredu min - mi ne misuzos la staton.

HEDDA
Tamen same sub via potenco. Dependanta  de viaj postuloj kaj volo. Mallibera. Do mallibera! 
(ekstaras impete)                        Ne, - tiun penson mi ne eltenos! Neniam.

BRACK
(rigardas Ùin duone mokante)   Kutime oni rezignas antaª la neevitebleco.

HEDDA
(reciprokas lian rigardon)            Ja, eble.

(£i iras al la skribotablo.)

HEDDA
(subpremas senperan rideton kaj imitas la akcenton de Tesman)              Ãu vi do sukcesas, Jørgen?  Ãu?

TESMAN
Dio scias, kara. Estos laboro almenaª  de pluraj monatoj, tio €i.

HEDDA
(kiel antaªe)       Jen imagu!       (rapidas leßere per la manoj tra la hararo de sinjorino Elvsted)  
Ãu ne estas strange por vi, Tea? Nun vi sidas €i tie kune kun Tesman - ßuste kiel vi antaªe sidis kune kun Ejlert Løvborg.

ELVSTED
Ho Dio, se mi nur povus inspiri ankaª vian edzon.

HEDDA
Ho, tio certe venos - kun la paso de tempo.

TESMAN
Ja, sciu, Hedda, - jam vere Ùajnas al mi, ke mi komencas ion tian percepti. Sed retrovu seßon €e la asesoro.

HEDDA
Ãu estas nenio, por kio vi du povas uzi min en tio?

TESMAN
Ne, absolute nenio.              
(turnas la kapon)                         De nun vi vere devas esti tiom afabla teni al Hedda kompanion, kara Asesoro!

BRACK
(kun ekrigardo al Hedda)                    Estos por mi ega plezuro.

HEDDA
Dankon. Sed €ivespere mi estas laca. Mi volas iom kuÙi tie ene sur la sofo.

TESMAN
Jes, tion faru, kara.  Ãu?

(Hedda iras en la malantaªan €ambron kaj kuntiras la kurtenojn post si. Mallonga paªzo. Subite oni aªdas, ke Ùi ludas sovaßan dancmelodion tie ene sur la piano.)

ELVSTED
(eksaltas de sur la seßo)                       Hu, kio do estas!

TESMAN
(kuras al la pordaperturo)      Sed, plej kara Hedda, - ne ludu do por danco €i-vespere! Memoru do onklinon Rina! Kaj ankaª Ejlert!

HEDDA
(metas la kapon antaªen inter la kurtenoj)                Kaj ankaª onklinon Julle. Kaj la tutan aron. - De nun mi estos silenta.

(£i denove fermas post si)

TESMAN
(€e la skribotablo)        £i eble suferas vidi nin €e tiu €i doloriga laboro. Sciu, sinjorino Elvsted, - vi transloßißu al onklino Julle. Kaj jen mi venos en la vesperoj.Kaj ni povos sidi laborante tie.  Ãu?

ELVSTED
Jes, estus eble pli bone -

HEDDA
(en la malantaªa €ambro)             Mi bone aªdas kion vi diras, Tesman. Sed kiel mi pasigu la vesperojn €i tie?

TESMAN
(foliumas la paperojn)           Ho, asesoro Brack certe estas tiom ßentila, ke li tamen vizitos vin.

BRACK
(sur la apogseßo, krietas ßoje)        Kun plezuro €iun laªvican vesperon, sinjorino Tesman! Ni kune certe bone amuzißu €i tie, ni du!

HEDDA
(klare kaj aªdeble)            Jes, €u vi ne nutras tiun esperon, Asesoro? Vi, kia sola koko en la korto - -

(Pafo aªdißas tie ene. Tesman, sinjorino Elvsted kaj Brack eksaltas.)

TESMAN
Aj, nun Ùi denove fingrumas la pistolojn.

(Li distiras la kurtenojn kaj kuras enen. Sinjorino Elvsted same. Hedda kuÙas senviva, sternita sur la sofo. Konfuzo kaj kriado. Konfuzita Berte envenas de dekstre.)

TESMAN
(krias al Brack)     Pafis sin! Pafis sin tra la tempio! Jen imagu!

BRACK
(duone paralizita sur la apogseßo)  Sed Dio kompatu,  - tia¢on oni ja ne faras!